چترهای ارغوانی

پرارین حاجی زاده

با هر غروبی

قد دیوارهای شهر می شکند

پوست سیاهش پایین می خزد

و پلک های بی خوابم را بالا می کشد

* * *

خالی نمی شود قلم موی گرد نقره فام

میان دریاچه ی خاموش شب

از رویای زرین آبشارِ گیسوانت

* * *

آن قدر قد کشیده ای

که آسمان گلوبندش را به گردن ت می آویزد

* * *

چقدر پا روی پا گذاشتم

تا نردبانی بزنم

به افق دیوارهای شهر

* * *

دست هایم را به خورشید بیاویزم

تا بچکاند کلیدهای زرین اش را

در دندانه های زنجیری برف

که پاهایت را به بند کشیده اند

* * *

هزار تاک بالا خزیده از ستون آسمان

سنگینی خورشید

می چکاند از صورت

- آغشته به بوی ابر وبارانت

قطره های تردِ می را

* * *

دیوارهای شهر، چترهای ارغوانی

- دست می گیرند

و باد می چکاند بوی عرق تاک بدن ت را

میان مینای چشم هایم

تا هزار بنفشه ی بنفش

که بالا خزیده اند

رد پای پلک هایم را

برایت بو بکشند