فاصله

باد هوای مرا دارد
و مدام تو را می شکند
دست تو را می گیرد
و آفتاب با دیدنش، دامنت
دست باد شکست و او بی دست به زمستان رفت
آفتاب هم هوای مرا دارد
و از تو کیمیاگری می خواهد
روز در نیم کره ی دیگری بیدار می شود
و باد جیغ می زند
- سراغ تو را او به زمستان می دهد که بهار می شود
ماه آسمان را رصد می کند
هر دو گم شده ایم
- خواب آفتاب دیده ایم
بهار که آید به باد خواهم گفت:
تقصیر تو نیست! که بین من و او همیشه یک نیم کره فاصله است