یک فنجان داستان

2012-01-27T22:23:00.002+03:30

از وقتی فیس بوک دنیا اومد کم کم و کم کم

وبلاگ ها صورتشون چروک برداشت و شبیه مادر بزرگ پدربزرگ ها شدند و چند نسل فاصله گرفتن از زمان حال و یک رنگ سیاه و سفید هم روشون نشست تا دیگه هیچ کسی به خونه ی قدیمیش سر نمی زنه

ولی این جا یک فرقی با همه ی جاهای دیگه داره خصوصن شبکه اجتماعی این ه که تو حس می کنی خونه وبت خیلی کوچلوتره خیلی دنج تره، هیچ چی این جا تغییر نمی کنه، تمام اثاث خونت هر وقت برمی گردی سرجاشه نه وقتی برگردی ببینی یکی به سلیقه ی خودش پرده ها رو عوض کرده و رنگ و شکل چیدمان و همه چی رو تغییر داده یا بیای ببینی یک مهمونی سر زده کلید انداخته پریده توی خونت روی مبل نشسته بدون این که تو در رو باز گذاشته باشی حالا " بر چسب زنی رو هم که برداری " باز هم مهمونت توی خونه است فقط تو پرده رو کشیدی بقیه نمی بیننش و همه چی خیلی زود به دست فراموشی می ره ولی اینجا مطالبت یک موندگاری داره که صد سال هم بگذره تو می تونی در عرض چند دقیقه همه ی درهای تو در توی خونه ت رو باز کنی و پشت سرت رو ببینی تازه می تونی از ورود افراد متفرقه هم جلوگیری کنی

ولی چرخ زدن توی فیس بوک مثل خوردن هندونه توی یک ظهر تابستونی می چسبه که در عرض چند دقیقه می تونی توی زندگی همه ی دوستات سرک بکشی و ببینی کی با کیه؟ کی چی می گه؟ کی کجاست؟ چه طوری رفته؟ و ............................

2011-10-01T22:35:00.004+03:30

پرارین حاجی زاده

تو در گلویم عجیب رشد کرده ایی
مزرعه ایی شده ایی از واژگان
که مدام با تکرار " ت " آب ش می دهم
زاید میوه ایی از جنس سکوت
که زخم می کند گلویم را
می چیند سکوت را این زخم
و سکوتی سنگین تر همیشه از انتهای قیچی سبز می شود
من پهن می کنم خورشید را روی بند واژگان م
تا وقتی می بینمت، خشک شود، استرسی که آب می شود مثل شکلاتی در گلویم
باز سرفه، واژه های دستپاچه را نا مرتب می ریزد
همه جا و من جمع شان می کنم تا جمله ی مرتبی را روی گونه ات بنویسم
سعی می کنم دهانم را ببندم که تو این طور زمین نخوری
تو همیشه واژه های مرتب مرا محو می کنی
سعی می کنی ماسک بزنی که برچسبی از خودت به خودت بچسبد

همیشه بهار

2011-08-26T22:53:00.002+04:30

لب خط جدایی ایستاده ای

دست ت را به آب می سپاری

وقتی نمی توانم بگیرمشان تا رد شوم از رود

تو تمامن هلیل شده ای و هلیل تمامن شیرین و این جا تمامن تو

و همه ی شیرین ها با کوزه ایی در دست تمامن فرهاد

قطار ِ بهار، مدام در جنوب از عطر نارنج و طعم هلیل، چرخ می زند

نارنج های جیرفت همه بوی دست های تو را می دهند

اگر به هلیل آمدی، برای آن سوی ش ، سبدی سوغات ببر ، از بوی بهار نارنج

پرارین حاجی زاده

"پ ن : هلیل نام رودی است در استان کرمان"

سیب

2011-08-22T20:56:00.004+04:30

درختِ خشک، می شود ، رنگ سیب

خورد تبر زِ رنگ سیب ش فریب

زند به گوش ، باغ ، سیبی سپید

کشد نسیم بوی سیبی عجیب

بهار هم نشست بر فرش باد

زند به باغ، رنگِ سبزی غریب

" پرارین حاجی زاده

ریشه از تو!

2011-08-18T23:12:00.004+04:30

چسبد به ساقت، ماهیانی سپید

صبحگاه که میان آب می نهی پایت

ریشه می زنند مویرگ هایت در دل دریا

و در قلب ش می تپد ماهیانی سرخ که ریشه از تو می گیرند

" پرارین حاجی زاده"

سپیده

2011-08-07T13:17:00.003+04:30

سپیده دیگر روی بام خانه ات، لی لی نمی کند

سپیدار های حیات ات آن قدر قد کشیده اند

که هزار کبوتر را در جا، دار زنند

" پرارین حاجی زاده"

بهار

2011-08-06T12:38:00.003+04:30

بهار، عروسِ سبز پوشِِ مردابی سرد

می رقصد میان نیلوفری سبز

فنجانِ آبی تعارف می کند به سرو

* * *

درختانِ سبزِ رو به مرگ

بالا می آورند از ساقه هایشان، شکوفه های زرد

" پرارین حاجی زاده"

ماه

2011-08-05T18:26:00.003+04:30

ماهی، چشم می دوزد به سو سوی چشمک های ماه!

باله هایش را باز می کند و غرق می شود در خاک

قرمزش، آبی شد با قلم موی رویا گونه ی مهتاب

ماه، خوابِ ماهیکان قرمز بیند که می چیند زِ آب

" پرارین حاجی زاده"

قبر

2011-07-04T14:02:00.001+04:30

قبر
پرارین حاجی زاده
یک گالن آب ریخت و با دست خاک روش رو پاک کرد، سرش رو برگردوند زیر درخت کاج، نگاهی به مهران کرد که داشت با چکمه هاش خاک رو به سمت جلو می داد
- اون بطری گلاب رو بیار بریز
مهران شیشه رو خالی کرد روی سنگ و گلاب توی حکاکی هاش جمع شد
مادرش قرآن رو باز کرد و آیه ایی رو خوند و رفت سراغ سنگ بعدی و مهران رو صدا کرد
- حلب رو پرکن بیار
حلب سنگین بود و هر وقت که می بردش دستش نارنجی می شد و بوی زنگ می داد ، نمی دونست تا مادرش می گفت حلب رو بیار مش حسن از کجا پیداش می شد حلب رو از دست مهران می قاپید و با پای لنگ ش می برد سرسنگ، امروز دو تا مراسم بغل همه دیگه بود، سمت راستیش از خرپول ها بود ، همه آروم کنار قبر وایستاده بودن و هراز گاهی چند تا خانوم موبور دستمال کاغذی در دماغشون می گرفتن و چند تا قطره اشک با فشار دادن زیاد بینی شون می ریختن، مهران وقتی به جسد نگاه می کردن خیره می شد توی عینک آفتابی شون اغلب سکه های روی هم چیده شده رو می دید تا شکل جسد رو، چشم ش رو از خانوم لاغری که هر آن حس می کرد بشکنه برگردوند، نگاهش به دایی اسدالله خورد
- اشتباه دیدی پسر اون سکه های روی هم چیده مال کارتوناس، داره خواب ویلاه رو می بینه
صدای مداح که بلند شد دایی اسدالله رو پیدا نکرد معلوم نبود کجا غیب ش زده بود
اونم خوشحال می شد، از مرگ یک آدم متشخص حلواها و میوه های بهتری پخش می کردن و خیلی هم جیغ و داد راه نمی نداختن و سر آدم رو نمی بردن، درست دو تا قبر بغل تر یک دختر لاغر چنگ می نداخت توی صورتش و می افتاد روی قبر و می گفت " نبریدیش " تو رو خدا نبرید "و دو نفر هی دو طرفش رو می گرفتن و بلندش می کردن دوباره جیغ می زد ولو می شد، توی بساط خوراکی این جور آدما خیلی نمی شد حساب باز کرد نهایتن چند تا خیار پلاسیده و سیب چروک بود
- عزیزم این جا چند تا شمعدونی بکار، چند تا صورتی این ور، چندتا قرمز هم این سمت
خانوم دکتر ده هزارتومن گذاشت کف دست مامان مهران و گفت:
- دایم خدا بیامرز عاشق بوی شمعدونی بود، دلم می خواد تا سال ش نشده این جا غرق گل شه
مهران هر چی شمعدونی هایی که مادرش کاشته بود رو بو می کرد هیچی حس نمی کرد، فقط برگ های سبزش کمی بوی متفاوتی می داد، امکان نداشت اگه این جا هم غرق شمعدونی شه دایی بیچاره زیر این همه خاک بویی رو حس کنه
پیرزن مو حنایی از دور داشت به سمت مادرش می اومد دو تا ظرف یک بار مصرف هم دستش بود
- نذره، بفرمایید!
مادر مهران گرفت و دو تاش رو گذاشت روی قبر دایی ِخانوم دکتر، سنگ قبر های بلند خیلی مزیت دارن می شه ازشون به عنوان میز ناهار خوری استفاده کرد، مهران تازه خوندن یاد گرفته بود، ده بار امتحان کرد آخرش هم نتونست درست بخونه، مردی چهارشونه از پشت سر دستی به ریشش زد و گفت :
- دورانی داشتیم ، حدود یک سالی می شه این ریش بلند نشده، پسر اقلن اسم آدم رو درست بخون، تا تنم توی گور نلریزیده
با صدای رسایی شروع کرد به خوندن، خانوم دکتر می گفت " دایش دوبلور بوده، توی همچی غلو می کرده ولی الحق توی این یک مورد چاخان نکرده بود"
- " به نام خالق دوست که هر چه دارم از اوست-
اسدالله میری فرزند عباس متولد 1302
دردی جانکاه در قلب فرزندان و همسر مهربانش نهاد"
- دایی اسدالله آش دوست داری
مادرش روسریش رو کشید جلو و گفت :
- فکر نکنم آش دوست داشته باشه اگه دوست داشت لابد خانوم دکتر هر هفته آش می پخت می آورد
مهران دور دهنش رو با آستین ش پاک کردو با یک سنگ بزرگ زد روی قبر و گفت
- " حالا چی می شد تو به جای حلیم که من بدم میاد آش دوست داشتی ، نه خبری نیست مث این که خوابی دایی "
مادرش حلب رو از جلوی دستش کشید و برد سر قبر بعدی و شیشه گلاب رو که با آب قاطی کرده بود رو هم برداشت، مهران یواش یواش آشش رو می خورد که مجبور نباشه حلب رو آب کنه
- خانوم دکتر می گه آدم خیلی خوبی بودی همیشه هم لبخند می زدی، راستش توی قصار خونه که لبخند مبخندی نداشتی به نظر اصلن لبخند بلد نیستی، خانوم دکتر از خودش نصف این حرف ها رو در میاره ولی من کلک زدم گفتم به مش حسن که بهش بگه موقعی می شستنت من لبخندت رو دیدم، مش حسن هم یک قیافه مات و کجکی به خودش می گیره که هیچ کی شک نکنه، خیلی دوستت داره دایی اسدالله چشم های سبزش پر اشک شد و نوک دماغش قرمز خیلی زود هم تمام صورتش سرخ می شه، سریع یک پنج تومنی درآورد داد به مش حسن ، حالا هر دفعه می بینش براش از شیرین کاری هات می گه، یک بار گفت موقعی صبح های زود آب می ریزه روی سنگت سکوت مطلق می شه انگار تمام قبرستون به احترامت سکوت می کنن، این جمله رو از دهن اکبر رقاص شنیده که همیشه از پشت میکروفون صاحاب مرده ها می گه "به احترامش دو دقیقه سکوت کنید"، یک بار هم که دل من ماکارونی می خواست گفت دایی اسدالله رو خواب دیدم نشسته بود کنار شمعدونی ها و ماکارونی می خورد، همینو که گفت اکبر رقاص زد زیر خنده و بعد از رفتنش گوشش رو گرفت و گفت"پدر سوخته خوب سوراخ دعا رو پیدا کردی " راستش اکبر عاشق خواهرزاده ات شده، هر وقت میاد معلوم نیست چطوری عین جن از هرجا که باشه پیداش می شه، پن شمبه ها آب قند می زنه به موهاش و یک کروات قرمزی هم معلوم نیست از کجا پیدا کرده می ندازه روی بلوز مشکی ش ، یک بار نزدیک بود صاب عزا بزنتش می گفت "مخصوصن کروات قرمز می پوشی"، از اون به بعد دیگه کرواتش رو بی خیال شد، می گفت: "راحت شده هر دفعه مثل طناب دار دور گردنش فشار می داده"، راست م می گفت همیشه قرمزمی شد حالا یا از خجالت یا از کروات قرمز، خوب شد عکس ت رو سنگ بود دایی اگه نه من چطور تو رو خواب می دیدم، خیلی تعجب کرده بود، می گفت "ماکارونی دوس نداری" ولی پن شمبه با یه ظرف بزرگ ماکارونی پیداش شد، تا حالا هیچ وقت این قدر صورتت رو توی قصار خونه خوشحال ندیده بودم انگار تصویرت عوض شده بود
راستی تو مش حسن رو می شناسی! قرآن خون مرد قبرستونه، البته یک شایعاتی هم پشتشه می گن " می تونه با مرده ها حرف بزنه"، فکر نکنم بتونه تا حالا چند بار ازش درباره ی تو سوال کردم می گه تو باهاش کاری نداری گوشه گیری، مزخرف می گه، ملت رو با این حرفاش تیغ می زنه، جرات نکردم بگم منم می تونم با مرده ها حرف بزنم یک بار که به مش حسن گفتم، یک جوری خندید که ازش ترسیدم، مثل جن بو داده می مونه پیداش شد
عینک کاوچویی قهوایی اش روی دماغ کوفته ایش رد می نداخت و دو طرف دسته هاش رو با نوار چسب مشکی و زرد چسبونده بودو دندوناش دو تا یکی افتاده بودن و بقیه هم یا سیاه ی و زردی می زدن، زمستونا کلاه کاموایی که نوکش سوراخ بزرگ داشت سر می ذاشت و کت قهوایی ایش که نصفش زرد شده بود رو تن ش می کرد، دوستای مدرسه ی مهران که همون نزدیکی ها زندگی می کردن همه ازش می ترسیدن ، شبای زمستونی شرط بندی می کردن، ساعت یازده به بعد برن توی قبرستون، سعید رفیقش می گفت " سایه درخت ها از مرده ها ترسناک تره، بی پدرها باد می پیچه توی برگ هاشون صدا می دن آدم فکر می کنه همه ی مرده ها دارن دنبالمون می کنن"، بچه ها هر دفعه یک چند متری جلوتر می رفتن و مثل فشفه فرار می کردن، مهران معمولن از سر و صداشون می فهمید که همین دو رو بران
یک شب سعید صدای آواز توی قصار خونه شنیده بود از ترس روح دیدن تا جایی می تونست فرار کرده بود و نیمه جون، گوشه ی جاده پیداش می کنن و دسته جمعی در قصار خونه رو باز می کنن و می بینن صدای آب میاد از ترس همه دم در بی حرکت میخ شده بودن کف زمین، تا این که مش حسن با صورت پرکف و ریش زخمی و پرخون، میاد بیرون با حوله ایی دور کمرش می گه " در رو چرا واکردین نا مسلمونا دارم دوش می گیرم، تو این سرمای زمهریر یخ کردم
یک بار هم مهران وسط زمستون دیده بود یک پتو رو اوایل شب داره روی زمین می کشه و با خودش می بره، از خونه اش دور می شه انگار حالش از سر شب خوب نبود دوبارمی خواست بخوره زمین، فردا صبح زود که رفته بود روی سنگ دایی اسدالله آب بریزه، دید توی قبری که تازه خودِ مش حسن و اکبر رقاص دو تایی کنده بودن خوابیده ، همیشه می گفت" عجب قبرییه خوش آب و هوا است پر درخته، جای دبشیه، روزهام سایه است، جون می ده آدم بعد از این هم جون کندن توش استراحت کنه، رو کرد به اکبر رقاص "کلن بزرگ کندم ش که بشه درست توش خوابید چیه آدم نتونه یه چرخ درست حسابی بزنه"، حسابی بهش چسبیده بود قبر، دیگه از توش بلند نشد، هر چی مهران روش آب پاشید انگار نه انگار تکون نخورد، توی سرما کبود شده بود، به قول اکبر رقاص عادت داشت به تصرف عدوانی، خونه ی توی قبرستونش مال خودش نبود، مال یکی بود که توی قبرستون کار می کرد، تصادف کردو دیگه برنگشت، موقعی خاک می ریختن روش مادر مهران بالای سرش دعا خوند و مهران گفت:
- ایکاش ازش پرسیده بودم بوی چه گلی رو دوست داره واسه ش یک درخت پرتقال بکاریم چطوره! همیشه از سر قبرها پرتقال جمع می کرد، حتمن پرتقال خیلی دوست داره، نه!
نگاه ش رو به سمت مادرش انداخت نوک دماغش سرخ سرخ بود، روزی شاید بیست تا مرده می دیدن، تا حالا ندیده بود گریه کنه، اونم با این شکل، حالا یادش اومد همیشه یک پلاستیک پرتقال براشون می آورد آخر هفته ها، حالا فهمید مش حسن پرتقال دوست نداشته، خودش عاشق پرتقال بود، حتمن برای اون جمع می کرد، دیگه نمی دونست چی دوست داشته،غیر ازیک چیز، از سر هر قبری از مردم سیگار می گرفت، ای کاش می شد درخت سیگار براش کاشت یا توتون براش کاشت، شاید بوش سرحالش بیاره
مادرش سینی رو گرفت جلوش
- پاشو این حلوا رو جلوی مردم پخش کن
- مهران از جلوی چهار تا قبر گذشت، مردی کنار قبر ایستاده بود مهران سینی به دست، رفت سمتش
- بفرمایید
- وقتی برگشت مش حسن رو شناخت ، بوی سیگار تندی می داد و لپ هاش توی سرما گل انداخته بود
- توتون خوبی کاشتی، جنسش حرف نداره
مهران سینی رو گذاشت روی قبر نشست کنار مش حسن
- هنوز نکاشتم مش حسن، فکرش رو کردم که بکارم شاید توی همین هفته فقط نمی دونم چطوریه، سردت شده نه! اون پتو توی این سرمای لعنتی جواب نمی ده، شبا برات روی سنگت آتش روشن می کنم، اگه می دونستم این قدر سیگار می کشی هیچ وقت تصمیم نمی گرفتم برات توتون بکارم، حالا ریه ات رو ناقص می کنی، سعید می گه سیگار آدم می کشه
- بابام جان من که سال هاست دارم می کشم هیچ مرگیم هم نشده، وقتش که برسه همه می رن بچه ی بیچاره نرگس رفت مگه سیگار می کشید
مادر مهران چایی داغ ریخت گذاشت جلوی مش حسن
- دست و دلم نیومد خودم بشورمش، اکبرشستش پیچیدمش لای همون پتویی که همیشه توش می خوابید می گفت توی این پتو خیلی راحته گرمه، شبای زمستون براش کنار قبرش آتش روشن می کنم
مش حسن پرتقال های پوست کنده رو گذاشت روی قبر
- پاشید نرگس خانوم، فردا خودم یک نهال پرتقال می گیرم می کارم اینجا
دایی اسدالله دستش رو دراز کردو گفت : - بیا دایی، من اومدم دنبالت
مهران نگاهی به دایی اسدالله کردو گفت: - همه رو تو می بری دایی
- هر کسی خودش انتخاب می کنه
- بریم یک کم گلاب بریزیم روی قبرش
گلاب توی حکاکی های قبرمش حسن جمع شده بود، به زور تونست بخونه
" جوان ناکام مهران درستکار

لاک

2011-06-23T13:59:00.003+04:30

لاک افتاد روی شهر و لاکپشت شد

لاک پشت سابق بی لاک ناخن هایش را لاک می زند

همه کلاه سر کرده اند و خدمت رفته اند

سربازه ها، پاپوش خال دار می دوزند

کفش دوزک برای سربازها کلاه

عنکبوت آن قدر مضراب به تار زد

که چشم های زمین تار شد و میان تار افتاد

صیاد روزها با صید فوتبال می زند

وقت خواب

ماه نخِِ عنکبوت را دست می گیرد

صورت زمین را بند می کشد

کلاغ ها همه آنتن شده اند، صاف صاف می گیرند

سیم ها هم جاسوس

صورتشان را آنلاین به سرپنجه ی خبرگزاری کلاغ ها می کشند

پرارین حاجی زاده

فاصله

2011-06-02T17:16:00.005+04:30

باد هوای مرا دارد
و مدام تو را می شکند
دست تو را می گیرد
و آفتاب با دیدنش، دامنت
دست باد شکست و او بی دست به زمستان رفت
آفتاب هم هوای مرا دارد
و از تو کیمیاگری می خواهد
روز در نیم کره ی دیگری بیدار می شود
و باد جیغ می زند
- سراغ تو را او به زمستان می دهد که بهار می شود
ماه آسمان را رصد می کند
هر دو گم شده ایم
- خواب آفتاب دیده ایم
بهار که آید به باد خواهم گفت:
تقصیر تو نیست! که بین من و او همیشه یک نیم کره فاصله است

تو

2011-05-20T19:58:00.000+04:30

پرارین حاجی زاده

کلید را میان جمجمه می چرخانم
نگاهت صورتش را برمی گرداند از نگاهم
در نیمه باز را هل می دهی
چشم همیشه جامانده ام ، جا می ماند
جمجمه را کول می زنی و دور می شوی
از سنگینی ات عرق می ریزم
میان ذهن تو در تویت گم می شوم
دو طرف جمجمه را فشار می دهم
شیره ی مغزم تو را روی چشم جامانده ام،
می پاشد
من کاملن تو شده ام
روی صندلی همیشگی ات می نشینم
جمجمه تو را فرو می برد
و زخم چشمم عمیق و عمیق تر می شود

صید

2011-05-10T12:48:00.001+04:30

صید، دریا را پیش از این ها خورده بود

قلابی هر روز

از جزیره ایی پولکی

دندان های صید را نخ می کشید

غروب ، صیاد قطعه ی گمشده اش را

از تور بیرون می آورد

هرس

2011-04-12T12:09:00.003+04:30

پرارین حاجی زاده

کِرم ها که عاشق شوند
سیب سرخ می خورند
دارکوب ها
کِرم سرخ
درختِ بی کِرم
دایره های عمرش گُل می اندازد
و دارکوب حتی به تقاضای من هم
لب به کِرم های زرد نمی زند
تا تو را که با قدم های
پر از گلابی از روبرویم
می گذری هرس کند

بودن

2011-02-13T22:53:00.002+03:30

پرارین حاجی زاده

جاده ایی کش دار

از خمیازه ی بی حوصله ی بودن

می گذرد

عقربه های عرقریزان

چرخ هایش گیج تر از آنست که رسیدن به تو را

تاب آورد، چرخ زنان

پشت سرت

گام های از نفس افتاده ی قطار

هر واگنش پس می کیرد تاری سپید

از برفِ جاده ایی که میانش دویده ایی

من عبور نسل های جوان را از امتداد

نگاهت می بینم

باور

2011-01-29T22:20:00.003+03:30

پرارین حاجی زاده

تُنگ نگاهت، جان می دهد
و ماهیان سرخ از مردمکان چشمانت
جاری
فلس های تُردِ تن عریانت
از تبر تیز ناباوری ها می ریزد
اندوه می زاید و بوی تبر می آید
زمین رقص کنان چرخ می زند
میان دامن گندمگون دشت هایت
باد دست در دست کبوتران دروگر
به قد تمامی پنجره ها می آویزد
شاخه ای از باورت

چترهای ارغوانی

2011-01-20T11:28:00.002+03:30

پرارین حاجی زاده

با هر غروبی

قد دیوارهای شهر می شکند

پوست سیاهش پایین می خزد

و پلک های بی خوابم را بالا می کشد

* * *

خالی نمی شود قلم موی گرد نقره فام

میان دریاچه ی خاموش شب

از رویای زرین آبشارِ گیسوانت

* * *

آن قدر قد کشیده ای

که آسمان گلوبندش را به گردن ت می آویزد

* * *

چقدر پا روی پا گذاشتم

تا نردبانی بزنم

به افق دیوارهای شهر

* * *

دست هایم را به خورشید بیاویزم

تا بچکاند کلیدهای زرین اش را

در دندانه های زنجیری برف

که پاهایت را به بند کشیده اند

* * *

هزار تاک بالا خزیده از ستون آسمان

سنگینی خورشید

می چکاند از صورت

- آغشته به بوی ابر وبارانت

قطره های تردِ می را

* * *

دیوارهای شهر، چترهای ارغوانی

- دست می گیرند

و باد می چکاند بوی عرق تاک بدن ت را

میان مینای چشم هایم

تا هزار بنفشه ی بنفش

که بالا خزیده اند

رد پای پلک هایم را

برایت بو بکشند

جای پارک

2010-12-17T23:25:00.001+03:30

پرارین حاجی زاده

اولی:

- ایکاش خونه ها هم مثل ماشین ها جابه جا می شدن، اونوقت خونه ام رو می بردم بهترین نقطه شهر
دومی :

- اگه زیر خونه هامون هم تایر نصب بود و می بردیمشون بهترین نقطه شهر، جای پارک گیرمون نمی اومد و از بدترین نقطه هم می افتادیم
ماشین رو زیر تابلوی حمل با جرثقیل پارک کرد

2010-12-02T11:08:00.002+03:30

پرارین حاجی زاده

دیوار

در می شوی

روبروی ت دیوار است

دیوار می شوی

-از خودت بالا می روی

بالای خودت دیوار است

از خودت پایین که می آیی

-دیواری افقی را بالا رفته ایی

گالیه!روی سرِ گرد بالاترین دیوار که نشست

وقتی از آن سرش آویزان شد

فهمید

زمین دیواری است مستطیل !

2010-12-01T20:03:00.003+03:30

کلاه

پرارین حاجی زاده

"هر کی کلاه ش رو بندازه 20 امتیاز"
با هر سنگی که به ش می خورد، تموم بدن ش می لرزید ولی کلاه ش جم نمی خورد، با این که درست روی سرش بند نبود و یک وری آویزون بود

سهراب چهار تا سنگ ش رو زد: " بی خود نیست پرنده های توی باغچه غیب شدن، بد کلاهی سرش گذاشتی، حسابی ترسناک شده
گفتم : " مترسک که نباید خنده دار بشه باید ترسناک باشه، دومن این پر رو هایی که من دیدم از سرما پیداشون نیست"
نوبت من شد، بادی به غبغب م انداخت م، همیشه می زدم به هدف، معروف بودم به " رابین هود"
شیشه ی هر خونه ایی رو که بچه ها نشونه می گرفتن سه سوت می زدم
یک چشم م رو بست م و با چشم دیگه ام بینی مترسک رو در نظر گرفت م تا به هدف بالاتری بخوره، درست خورد به هدف
کلاه ش پشت سرش افتاد و نیش سهراب تا بناگوش باز شد، جفت مون با چشم های باز خیره شدیم توی سر مترسک، انگار می خواستیم مغزش را معاینه کنیم، سه تا جوجه گنجشک، با دهان باز توی سرش جیک جیک می کردند و انگار منتظر غذا بودن

2010-11-21T14:26:00.001+03:30

ابر

پرارین حاجی زاده

دو سوی ابرها را فشرد

باران روی بند بند نگاه ت پهن شد
و سایه ی ابرهای سیاه رو بند بند بی تن ات
آسمان وقتی تو را به نم لباس ش گیره زد
ابرها را تن کرد

تاریک ترین بخش خانه

2010-10-23T12:43:00.003+03:30

پرارین حاجی زاده

تیغه ها را با پنبه پاک کرد، قیچی ، توی لیوان تا دسته های قرمزش فرو رفت، گل قرمزی را جدا کرد و پشت گوش ش بین موهای خاکستری ش جا داد، لبخندش بیشتر کش آمد، یک دور دیگر ته رژ صورتی اش را چرخاند، دوبار روی لب هایش کشید، روی هم فشارشان داد و بدون هیچ تاملی مثل همیشه دستمالی از قوطی بیرون کشید و بین لب ش گذاشت تا چربی ش را بگیرد، چند گل درشت از میان دسته گل ی که روی تخت نشانده بود برداشت و توی لیوان جلوی میز توالت گذاشت، مدام جلوی آینه عقب و جلو می رفت، دست آخر یقه ی راست پیراهن ش را راست تر کرد و دسته گل را از روی تخت برداشت با پای ش کمی گلیم صورتی ی میان اتاق را جابه جا کرد
گل ها را توی پذیرای روی میزدانه دانه پهن کرد، سایه شان را که روی زمین منعکس می شد با سر تحسین کرد
- زود برمی گردم بی آب نمی مونید
گل برگ ها را پشت سرش جا گذاشت و گلدان به دست جرینگ جرینگ می کرد تا صدای دمپایی هایش را که انگار بین شان آب تزریق کرده باشند بشکافد با پایش پدال سطل را فشار داد، رایحه مطبوعی بیرون زد، گل های دیروز را که حتی سرشان هم شل نشده بود توی سطل آشغال فرو کرد، تازه ها را جایگزن کرد و سرش را بین شان فرو برد و نفس عمیقی کشید، گل ها بوی خاصی نمی دادند ، شامه اش همیشه پر بود و رایحه ی گیج کننده صورتی تمام فضای خانه را پر کرده بود، پا از در که بیرون می گذاشت بوی هوای تازه بینی اش را پاک می کرد و اغلب احساس سبکی می کرد، گاهی هوس می کرد بینی اش را لب اگزوز گازویل سوز اتوبوس یا می نی بوسی بکارد و کمی حمام بوی دود بگیرد
سعی می کرد اگر دست ش رسید تنوعی به خرج دهد، کمی گل سفید، گل بهی و ارغوانی هم قاطی شان بزند، ولی فقط روزهای جمعه، بعضی وقت ها هم بنفش، کمتر پیش می آمد ولی اگر می شد، حتمن جای ش روی میز تحریرش بود
جای گل ها را چند بار در روز عوض می کرد ، مطمئن بود به همدیگر حسادت می کنند، خصوصن آن هایی که در تاریکترین بخش خانه یعنی راهروی ورودی روی جاکفشی زندگی می کردند، وقتی که از این جابه جایی های روزمره خسته می شد می گفت:
- گورپدرهمه ی تان، من همه ی تان را به یک اندازه دوست دارم، دیگر دوست ندارم کسی درباره ی جای ش با من بحث کند
درست یک دقیقه بعد جای همه شان را عوض می کرد و روز بعد که می خواست بفرست شان به سطل آشغال می گفت:
- باید این فرهنگ را داشته باشید که جای تان را به جوان ترها بدهید، تازه از کجا معلوم این طوری برای همه بهتر نباشد
درست از همان روز بازنشستگی ش وسواس گل آوردن به خانه و جابه جا کردن شان را پیدا کرده بود
دستمال نم را دور تمام گل دان ها کشید، شاخه چند گل را کوتاه کرد و چند بار امتحان کرد که همه هم قد باشند، برای هر کدام یک حبه قند انداخت و نیم ساعتی یک بار برایشان آهنگ می گذاشت، برای صورتی ها اغلب ملایم و گاهی که فکر می کرد زیادی چرت می زنند و به او محل نمی گذارند جاز می گذاشت، ساعت ده هر شب همه ی گلدان را بغل می کرد و چهار، پنج نوبت می رفت و می آمد تا همه را توی یخچال بچپاند، شنیده بود طول عمرشان زیاد می شود
ساعت را روی پنج صبح کوک می کرد هرچند که حالا عادت کرده بود و قبل از پنج دست ش را بالای ساعت نگه می داشت که زنگ بخورد و بکوبد روی ش، قیچی ی دسته قرمزش را که هر شب قبل از خواب تیزش می کرد، بر می داشت
هر بار مسیر پارک متفاوتی را در نظر می گرفت، توی یک دست ش کیسه مشکی بزرگی بود و توی دست دیگرش کلید هایش را تکان تکان می داد
به سر کوچه نرسیده بود که زانوی ش تیر کشید
قیچی را توی کیسه مشکی جا داد و گل کوچک و خودرویی را که گل برگ های ریزی داشت و توی جوی آب رویده بود با دست کند، زانوی ش را گرفت و کلید را چرخاند، گل را روی جاکفشی گذاشت و روبروی ش در تاریکترین بخش خانه نشست

2010-10-05T23:23:00.001+03:30

پرارین حاجی زاده

جای چشم هایت بوی پنبه می دهد
دلت خوابی سپید می خواهد
من رنگین کمان
چشم هایت را برعکس از انتهای هرم یک رویا
به باد داده ای
سر انگشتان باد روی صورتم می لغزد
عبور حجم های درهم
من را میان چشم هایت گم می کند
بیداری :
روبند سیاه روی صورتت می خندد
آبی شان:
پاس می دهد، لیز می خورد
خالی شان:
چشمم را می سوزاند
خیس تر که می شوند
چشم هایت روی چشم هایم آویزان-
فرو می ریزد
تو سپید خواب می بینی
و باد :
حجم های هندسی تو در تو را که آوار روی سرش فرو می ریزد
مرور می کند

2010-09-11T12:26:00.000+04:30

پرارین حاجی زاده

شهر می شکند
از میان استخوان های من تا تو
باد صدایش را
در گوش های دلِ زمین
می کارد
زمین دل ش درد می گیرد
از آبیاری بی وقفه ی آسمانی یش
ریشه های درهمشان، در دست و پایمان
تا بالاتر از ما
پیچ می خورد
لغزش پیچک ها
زمین را گودتر می کند
و قبری بزرگتر
جوش می خوریم!
پوست زمین را روی جوش ها می کشد
یک پای تو دراز تر می شود از زمین
و او از آن بالا تا به ابد به زمین می خندد
و یک پای زمین تا به ابد می لنگد!

باران

2010-09-01T12:28:00.001+04:30

پرارین حاجی زاده

هم آغوشی دو ابر

برآمدن شکم آسمان

رعد ماما

تولد باران

احتمال

2010-08-29T19:51:00.002+04:30

پرارین حاجی زاده

تاس احتمال

از شش بار یک ششم ش

به طور قطع

شش می آید

قطعیت

از هر شش طرف ش

صفر

2010-08-25T18:30:00.002+04:30

پرارین حاجی زاده

رسیدن

سرگیجه می گیرم

تو، روی پاهای زمین تند می دوی

که زمین گیج می زند، برای رسیدن!

2010-08-14T14:14:00.003+04:30

پرارین حاجی زاده

عقربه ها را به آفتاب میخ کن

یک دور دیگر

موهای ت دست برف را خواهند گرفت

2010-08-09T13:31:00.008+04:30

پرارین حاجی زاده

شهر

چترت را برعکس از آسمان بیاویز

خیسی این شهر از آسمان نیست

2010-07-07T14:28:00.007+04:30

سه روز دیگر

پرارین حاجی زاده

سیگار بعدی را با آتش قبلی روشن کرد
- سه روز دیگه می ذارمش برای همیشه کنار!
- تو همیشه سه روز دیگه برای همیشه می ذاریش کنار!
- حالا ببین!
سیروس با انگشت سبابه اش دو تقه به شکم سیگار زد و خاکسترش را توی جاسیگاری تکاند

فرید کف سرش را با خودکار خاراند و مقداری از بغچه ای که بالای سرش با موهای ش درست کرده بود باز شد و روی کچلی یک مارپیچ آبی کشیده شد، پکی به خودکار توی دست ش زد و با انگشت سبابه اش دو تقه به شکم ش زد و نوک ش را بالای جا سیگار گرفتُ وقتی مطمئن شد به اندازه کافی برای ریختن خاکستر نگه ش داشته، دوباره پکی زد و مهره را حرکت داد

سیروس پای ش را روی پای دیگرش چرخاند و با انگشت ش ریش پرفسوری ش رو تاب داد

مهری از جلوی تلویزیون چشم غره ای می رفت و با هر نسیمی که از پنجره به سیگار می خورد، حس می کرد موشک دودی توی سوراخ های بینی اش فرو می رود
فرید لبخندی زد و یک طرف گوشه لب ش بالا رفت و مهره خودش را برداشت و جای مهره سیروس گذاشت.

- همه که مثل من با همت نیستن که ی هو برای همیشه بذارنش کنار!

مهری با انگشت ش کانال ها را تند و تند عوض می کرد و هر وقت انگشت ش درد می گرفت، سیروس می خندید و می گفت: بیچاره این انگشت دائم در حال ورزش عوض کردن کاناله

کنترل رو پرت کرد گوشه ی مبل و رو کرد به فرید و گفت:
- آره همه مثل تو با همت نیستن که سه سال خودکار بکشن!
سیروس از فرصت استفاده کرد و مهره طاق ش را جفت کرد، فرید پکی به خودکار زد و تاس ها را توی دست ش تکانی داد و با دیدن جفت شش پک محکم دیگری زد، نگاه ش را به سیروس انداخت و گفت:
- همه مهره های طاقت رو هم جفت کنی باز هم مارسی پسر!
مهری چند لحظه ایی چشم به تخته دوخت و دوباره کنترل رو برداشت و کانال را عوض کرد

تصویر سیاه و سفید عوض شد و یک تصویر رنگی ظاهر شد به استثناء گرد وغبارخاکستری رنگی به قطر ده سال که روی تمام اثاثیه نشسته بود که موهای فرید، سیروس و مهری را هم فرا گرفته بود

فرید تاس ها را ریخت و پک محکمی به شی که شبیه سیگار بود زد، بخاری از تویش بیرون آمد، سیروس پکی زد و با انگشت سبابه اش دو تقه به شکم سیگار زد و خاکسترش را توی جا سیگاری خالی کرد
- سه روز دیگه برای همیشه می ذارمش کنار!
- تو همیشه سه روز دیگه برای همیشه می ذاریش کنار!
- حالا ببین!
فرید کف سرش را با ته شی که شبیه سیگار بود خاراند و چند تار سفیدش را که از اطراف جمع شان کرده بود و ته سرش به هم رسانده بودشان تکانی خوردند و روی هوا جا گرفتند
- همه مثل من با همت نیستن که ی هو بذارن ش کنار!
مهری کنترل رو برداشت و گفت:
- آره همه مثل تو با همت نیستن که ده سال بخار بکشن!

کانال را عوض کرد

(وقتی مدت زیادی ننویسی ویژژژژژژژژژژژژژژ نوشته های ت به سمت افتضاح ترین موقع خودش سقوط می کند، چه جمله ای شد)

2010-04-25T21:24:00.006+04:30

این جا فیلتر اون جا فیلتر همه جا فیلتر

اومدیم مطلب بزاریم دیدم بلاگر فیل تر ه
حالا هر کی ندونه می گه اومده چی بزاره
اومدم یک کمی این تار عنکبوت های این جا رو فوت کنم
که فکر نکنید این جا یک اسپایدر زندگی می کنه نه تصرف عدوانی کردن
و کمی ادکلن این جا زدم که فکر نکنید این بوی نا و موندگی مال مردن منه
نه من خوبم، فقط این جا کمی سرم شلوغه و یکی استخدام کردم هر چند وقتی یک بار سرم رو بخارونه
چون وقت نمی کنم
البته نکه خیلی فعلانه دارم کار و مطالعه و ... انجام می دم
آدم های بی حوصله معمولن مشغول طی کردن پروژه بی حوصله گی هستند

2010-03-16T17:41:00.005+03:30

هر کی تولد من رو تبریک نگه وای به حالش !

یک هفته دیگر یک موجود شیرین با دماغی دراز، چشم هایی بزرگ، دو طرف سرش دو دیش گردان، لبی آویزان، زبانی دراز مغزی بزرگ که از بس بزرگ بود سرش ترک برداشت، متاسفانه مقداریش سرریز کردو ریخت بیرون، کچل، بی دندون جیغ جیغو پا به زمین گذاشت
زمین از آمدن این موجود آن قدر دچار شادی و شعف وافر شد که تا چند روز به رقص و پای کوبی پرداخت که متاسفانه حسودان به زلزله تعبیرش کردن و از اون جایی که پاهای زمین بسی تپل بود چند نفری هم زخمی شدند
این موجود هر سال این موقع دستش را روی دماغش می گذارد و به زمین تذکر می دهد که تو را خدا فقط لبخند بزن خیلی شادی نکن
ن که تپلی ممکنه هممون رو به کشتن بدی
پس واسه ی این که امسال من زمین رو به شادی و رقص و پایکوبی تشویق ننمایم از الان تا یک هفته دیگه وقت دارید تولد من رو تبریک بگید و گرنه خودتون می دونید!

از ما گفتن

2010-03-04T21:52:00.006+03:30

یاماها 125

قسمت اول(کت)
پرارین حاجی زاده

- حاجی ! حاجی ! نزن به برق ، نزن به برق می کوپانیش ، دِ نزن ، نزن
- مگه تلفنه !
بوی دودی از تلویزیون بلند شد و فاروق دست های سیاه و روغنی اش را روی سرش گذاشت و موهایش را چنگ زد
مهری خانوم چادر سفید و گل دارش را به دندان گرفت و ابروهایش را قبل از ورود به حیاط جمع کرد و دو تا اخم عمیق توی پیشانی اش چپاند
- مگه تلویزیون به برق نزده رو هم کسی خریده که ما بخریم جناب !
- این بدبخت مادر مرده رو صد و بیست ولت تنظیم بود نه دویست وبیست، حاجیه خانوم! من حالی ام نیست ، حاجیه خانوم ، باید یه وسیله ای، جایش وردارید ، خسارت این را هم بدهید ، بدبختمان کردی حاجی آقا، آمدیم دو لقمه نان درآریم
سیروس نگاهش را به وسایل داخل وانت انداخت ، یک آبمیوه گیری سیاه که گویا قبل از این سفید بوده، یک ضبط صوت که از شواهد برمی آمد یک چاقو درست به قلب بلندگویش اثابت کرده باشد، یک موتور آبی سیر که یک وجب در میان ، پوسته پوسته هایش کنده شده و آهن زنگ زده اش بیرون خزیده بود
دستی به باک موتور کشید و گفت:
- فارق این موتور چند؟
- این یاماها رو می گی، حاجی آقا ، این یاماها، مال آقای خدابیامرزمان بود، مثل یک تراکتور کار مَکنه، آقام از منم بیشتر دوسِش مَداشت، برام خیلی عزیزِ ها!،آقا، حسین! خواهرزادم رو مَگم، صد و بیست هزار تومان مخواستش ندادُمش، ولی خاطر شما خیلی عزیزتره حاجی آقا، شما صد و بیست تومان برش دار

سیروس ریش پروفسوریش که حالا نوکش حسابی بلند و تیز شده بود را توی انگشتش می پیچاند و با هر حرف فاروق لبخند پهنش پهن تر می شد
- زبون نریز آقا فارق، تو که پنج دقیقه بیشتر نیست من رو دیدی، خاطر چیم عزیزِ، هشتاد تومن بیشتر بابتش نمی دم، نمی خوای هم به سلامت

فاروق در وانت را محکم بست و زیر لب غرغری کرد : " پِ"
آستین های بالازده اش را صاف کرد و گفت :
-اصلن قابل شما رو نداره حاجی آقا شما مجانی بردار، یادگار آقای خدابیامرزمانِ، آن قدر ارزشش هست که شما این قدر چونه نزنید، این یاماها با مَ حرف مَزنِ، به جون بچه هام اگه نیازم نبود، می زاشتمش گوشه خانه فقط نگاش می کردم
مهری خانوم که مدام داخل خانه می شد و دوباره با شنیدن صدای قیمت اجناس دمپایی های ابریش را می پوشیدو وارد حیاط می شد جلوی وانت سبز شد
- بفرمایید داخل، یک چایی داغ بخورید
سیروس نگاهی به فاروق انداخت، موهایش مثل سیم های اعصاب از حالت لمیده به حالت ایستاده با زدن تلویزیون به برق ایستاده بودند
- راست می گه هوا سرده و کنتور اعصاب شما تحت تاثیر هوا داره نرخ اجناس رو چند برابر حساب می کنه
فاروق کتش را در آورد و به سیروس که دستش را برای گرفتن کت دراز کرده بود داد، سیروس کت رنگ و رورفته و نخ نمایش را روی کت شیکی که دیروز بعد از کلی من من کردن و صد تا مغازه رو چرخیدن خریده بود و امروز جلوی آینه تستش کرده بود به جالباسی آویزان کرد

زبانش هم نسوخت، فوت هم نکرد وتوی نلبعکی هم نریخت ش با یک هورت چایی را سر کشید و آستیش را روی لب هایش محکم کشیدو گوشه لبش سیاه شد
استکان کمر باریک را که توی رد انگشت های سیاه اش فرورفته بود توی سینی سفید گذاشت و به سرعت به سمت جالباسی رفت و کتش را تنش کرد و همین طور که از درگاه به سمت حیاط می رفت گفت :
- دستت بی درد خواهرم، چون به دل حاجی نشسته، نه سیخ بسوزه نه هم کباب، صد تومان خیرش را ببینید

یاماها وسط حیاط روی موزاییک ها سایه انداخت و صدای فارق بار دیگر توی خیابان، بدون بلندگو هوا را می شکافت و از توی قیف گوش های تکه داده به مبل، متکا و گوش هایی که دو انگشت محکم تویشان فرو رفته بود، عبور می کردو امواج تلویزیون را سوراخ می کرد یا سوارشان می شد و مثل چکشی توی گوش تمام اهالی محل می کوبیدشان
- تلویزیون، ضبط صوت، جاروبرقی، آبمیوه گیری، آی خونه دار، آی بچه دار، زنبیل رو وردار و بیار
سیروس از پشت پنجره نگاهی به یاماها انداخت و هوس یک دور زدن با موتور توی کله اش شروع به چرخیدن کرد ، وسط چارچوب خونه سرما که به صورتش خورد دستش را به سمت جالباسی دراز کردو در جا خشکش زد، دستش رو گردی چوب لباسی خشک شد، کتی در کار نبود
- مهری، کت رو تو از روی جالباسی برداشتی
- نه ، همین جا بود، نکنه فاروق اشتباهی پوشیده باشش
- نه بابا اگه اشتباهی پوشیده بود الان کت خودش جای کت من روی جالباسی بود کت خودشم که نیست
-لابد یک جایی پرتش کردی
سیروس شانه هایش را بالا انداخت و سرما را بی خیال شد و قبل از اونی سه تا هندل به موتور بزنه، صدای فاروق آرام آرام محو شد و فقط زنگش باقی ماند
چهار هندل، پنج تا، ده تا ...... با هر هندلی گرم تر می شد و صورتش برافروخته تر ، ریش پروفسوریش خیس شده بود و به هم چسبیده بود و عرق توی راه هایش گم می شد و برق می افتاد
مهری در حیاط را باز کرد و دو طرف چادرش را روی شانه هایش به صورت ضرب دری انداخت، یک پایش را جلو گذاشت و یک پایش را عقب و دست هایش را به ترک موتور تکه داد و هر دفعه یک نیم چه هلی می داد، در آخرین تلاش مهری خانوم که کم کم لب و لوچه اش آویزان شده بود و کف دست هایش سرخ و مردد که هل بعدی را بدهد یا دوباره وارد خانه شود
یاماها مثل موشکی که انگار همین الان با فندک به نخ اش آتش زده باشند از جا کنده شدوسیروس دسته های یاماها را که مثل دو تا تکه سنگ توی دست هایش جا گرفته بود را محکم فشرد
مهری خانوم هم که انگار پاهایش به موزاییک ها پیچ شده باشد با شنیدن صدای انفجار حس کرد توی پاهایش یک مایع غلیظی تزریق کرده اند و چنان سست شده که یک قدم نمی تواند بردارد
آنقدر با سرعت می رفت که هیچ تصویری از دور و برش نمی دید، فقط چند تا تصویر ناواضح از ذهنش رد شد، توی تصویر آخری فاروق بود که موقع خروج از درگاه یک آن کتش به لبه در گیر کردو لبه ی کت خودش را از زیر کت فاروق تشخیص داد که تصویر دیوار روبرو تصویر فاروق را شکست و با سرروی یک تپه شن مثل یک گوجه که تریلی از رویش رد شده باشد پخش زمین شده بود با ضربه ی مجدد سقوط موتور در چند ثانیه بعد از سقوط خودش روی آسفالت یخ سرنگون شد
این وقت که بال مگس ها هم از زورسرما یخ زده بود و حال پرواز نداشتن یک آدم هم محض رضای خدا توی کوچه نمی پلکید، با صدای انفجار در عرض چند ثانیه جمعیتی دوان که میان شان آدم هایی پیدا شد که آن قدر بیرون نیامده بودند که گمان می کردی مرده اند دور محل حادثه حلقه زدن
- سیروسو مرده
- نه پس می خواستی زنده مونده باشه ، رد موتورش هم تو دیوار حک شده

این داستان ادامه دارد

2010-01-18T23:54:00.002+03:30

قفس

پرارین حاجی زاده

نوکش را توی قفل چرخاند و در قفس را باز کرد
نگاهی به پرنده های آسمان انداخت و گفت : این ها بال هایشان خسته نمی شود ، چه کار بیهوده ای
نوک زدن به دانه های بالکن که تمام شد ، در قفس را باز کرد و دوباره نوکش را توی قفل چرخاند و چند بار محکم با پا به در کوبید تا از بسته بودنش مطمئن شود

پ ن :

از این که به ثبت سر نمی زنید چه حسی دارید ؟ http://photo-pararin.blogspot.com

خوشحالید

2009-12-29T19:37:00.027+03:30

دلمه ی گوش

پرارين حاجي زاده

مواد لازم :

صداي جيغ خانم همسايه محترم به ميزان لازم
صداي عربده آقاي همسايه محترم به ميزان لازم
صداي جيغ تلويزيون و نعره ضبط به ميزان لازم
صداي جيغ ضبط همسايه محترم به صورت همزمان به ميزان لازم
صداي پاي پسر تپل همسايه بالايي كه تمام مسير ها رو مي دود يا فكر مي كنيم مي دود به ميزان لازم
صداي فرياد پيرزن تنهايي كه در آپارتمان مجاور زندگي مي كند و شما نمي فهميد دقيقن چي مي گويد و به چه زباني داد مي زند به ميزان لازم
صداي آواز خواندن پدر محترم به ميزان لازم
صداي كاميوني كه در همسايگي شما آجر خالي مي كند به ميزان لازم
كمي نمك
و در آخر يك گوش سالادي و بزرگ
جناب آلودگي صوتي كلاه سفيدش را صاف كرد و بعد از خواندن مواد لازم با يك قاشق فلزي مواد را يك دور هم زد ، در اثر برخورد صداها با قاشق فلزي و درگيري شديد ، قاشق مزبور از عصبانيت دندان در آورد و تبديل به چنگال شد و پرده گوش مزبور را چند بار گاز گرفت و نهايتن در اثر شدت جراحات پرده گوش پاره گرديد
سرآشپز محترم جناب آلودگي صوتي كلاه ش را روي سرش جابه جا كرد و گفت : دلمه ي گوش ما آماده است ،‌ مي تونيم كمي سس مايونز و سس قرمز را به هم بزنيم و سطح گوش را آغشته كنيم و مقداري ادويه تند هم بهش اضافه كنيم اين بستگي به سليقه شما عزيزان داره

پاورقي
كاملن بي ربط به اين متن

اي كساني كه تلويزيون را تحريم كرديد ،‌ اخبار را از دست ندهيد
بعد طنز تلويزيون اين روزها بالا زده

دیدم این مطلب من رو کسی تحویل نگرفته گویا ! ، الان پشت یک کامپیوتر دیگه ام ، کامپیوتر قبلی با این که می دیدم فونت به صورت چتر و صندلی و ........... است ولی درست درست نشون می داد، الان با یک کامپیوتر دیگه اومدم دیدم ای داد بیداد این جا پر از مرغابی ی

لابد همه فکر کردن اینم سبکیه، توجیه در جهت این که خیلی ما بازدید کننده داریم! من یعنی

2009-12-21T23:45:00.007+03:30

کل کل با حافظ

فال اولی رو که بابام برام گرفت ، شروع کردم به شلوغ بازی و سر و صدا که حافظ امشب سرش شلوغه و حواسش نیست ، نسخه سرنوشت افراد رو داره اشتباهی تحویل می ده
دوباره و سه باره همون اومد
دوستان خندیدن و گفتن" وقت جناب حافظ رو بی زحمت نگیر پرارین ، سرنوشتت همینه"
منم که حسابی حرصم گرفته بود چند .... آب دار به حافظ دادم
و گفتم "عمرن ، از امروز تلاش می کنم ، بهت نشون می دم رفیق شیرازی که با کی طرفی! ، 3 2 1 دوباره " ، البته دوستان سریع متذکر شدن حقیقت تلخه، دلت پره سر حافظ خالی نکن
ولی من از موضعم کوتاه نیومدم نیم ساعتی می شه که همه رفتن ، الانم کمی غمگین ام ولی سعی می کنم دیگه به روی حافظ نیارم ، که مال من بود اقلن این جلدش در میان صد هزاران تیراژش پس باید هوای من رو داشته باشه، دوباره زیر چشمی نگاش کردم و همین الان بهش متذکر شدم من نمی گذارم رفیق شیرازی حرفت رو به کرسی بشونی حالا ببین کی گفت م

2009-12-14T23:56:00.009+03:30

شوخی با حقوق به روزه http://law-pararin.blogspot.com
اگر می خواهید به سرنوشت افراد وب فوق نپیوندید از حقوق خود آگاه شوید

اگر خواستید دیگه وب ننویسید و برای همیشه حالتون از این مقوله به هم بخوره، وقتی وبگذرتون رو باز می کنید
حتمن قسمتی که بازدیدکنندگان وبتون رو به این جا کشونده از طریق سرچ گوگل رو باز کنید اونوقت می فهمید 90 در صد ، مردم چی سرچ می گیرند، با این که شما بسیار پاکیزه می نویسید سر از این جا در می یارند
من از براتیگان، وولف، حنیف قریشی، چوبک، هدایت نوشتم ولی باور نکردنیه که این صفحه بارها از طریق سرچ گوگل خونده شده ولی هیچ وقت این نویسنده ها سرچ گرفته نشده ، جمله های سرچ گرفته شده و به این جا ختم شده که دلم می خواد همین الان کل وب رو دلیت کنم
ای گوگل احمق که مثل یک جی پی اس کودن همه رو می فرستی این جا

2009-12-04T12:34:00.013+03:30

زیپ

پرارین حاجی زاده

- به نظرت چطوری قرار مشکل مسکن "کره زمین" با این ازدحام جمعیت حل شه ؟
- چطوری ! خوب معلومه با فناوری نانو، غذا رو کوچک کردن، شد، فست فود، تازه قرار فشرده تر هم بشه و یک سری قرص وعده به وعده جای غذا میل کنن ، رمان رو کوچکش کردن شد می نیمال ، مثل همین که دارم برات می گم، تازه اگه شانس باشه به جای قیچی ازفناوری کمپوت استفاده شه مثل "وی اچ اس" که شد "سی دی " بعد هم " دی وی دی " و بعد هم " بلو ری " ، خونه هاشون هم قرار از همین فناوری استفاده شه، خودشون گلوله شن مثل کرم تا فشرده تر شن، برن توی یک سری خونه توپی شکل و حبابی
- پس خونه های ما از مد افتاد، بعد از هزارن سال تازه دارن به معماری ما نزدیک می شن !
- پس فکر کردی واسه چی می گم بریم ونیز!
- ونیز!
- یک نیلوفر توی دریاچه پشتی اجاره کردم ، دیگه نیازی به حفاظت نانویی نیست ، آدما که بچپن تو حباب هاشون دنیا امنه !
آقا لاکپشت دست خانوم حلزون رو گرفت و برای آخرین بار نگاهی به اسکلت خونه هاشون انداختن و از شیب جاده به سمت ونیز رهسپار شدن

2009-11-30T11:46:00.004+03:30

امیدوارم در گذاشتن داستان مثل من عجله نکنید من داستان پایین رو کلن ویرایش کردم و حسابی یک داستان دیگه ایی شد امیدوارم هنوز نخونده باشیدش

2009-11-28T18:04:00.019+03:30

اولین داستانی که نوشتم رو خیلی دوست داشتم خودمم فکر کردم یک شاهکار خلق شده، به هر کسی نشون دادم چندان ذوقی نکرد و گفت : "خیلی شبیه داستان نیست یک روایته"، من سعی کردم دوباره توی داستان دیگری خیلی ازآیتم هاش رو که دوست داشتم دوباره به کار گیرم و کمی بهترش کنم، جالب اینه که با وجود زحمت زیادی که براش کشیدم اصلن به اندازه داستان قبلی دوستش نداشتم و در آخر حس کردم شبیه سریال های زرد تلویزیونی شده

ولی به دو تا از هدف هایی که می خواستم تیرم اصابت کرد، یکی می خواستم شکل وشمایل داستانی بگیره حس می کنم داستانم همیشه یک فضای قلمبه سلمبه دور از فضای گرم داستانی دارند به جزء "پروانه ها" و دوم این که من عاشق پایان شگفت انگیزم که به جزء "فلاش بک" نتونسته بودم این پایان بندی رو هم در بیارم واسه همین این داستان باعث شادیم شد

کاج

پرارین حاجی زاده

خودم رو گلاویز کردمُ قد یک کاج از پله های نارنجیُ کج بالا خزیدم ، بینیم ازبوی چوب خشکش پرشد، اره، یک ردیف کامل، کاج بریده بود، یک راهروی کوچلو از وسط حیاط می گذشتُ با چوب همونا به قول فرهاد پله کاج درست کرده بودن، بالای پله ها هم به جایی نمی خورد غیر از یک راهروی دراز که حالا جای خالی تابلوهای فرهاد به دیواراش آویزون بود، یک جورایی اتاقش بود، تمام نقاشی هاش یک سری دوچرخه های کوتاه، بلند بودن، زیر درخت های کاج کوتاه و بلند، دو تا پنجره بزرگ هم دو طرف راهرو بی خود جا خوش کرده بود، بدقواره بودن و بی نور، کاج های نارنجی کجکی قد کشیده بودنُ بغل به بغل هم جلوی پنجره ها رو پوشونده بودنُ شاخه هاشون مثل برف پاکن، موقعی بارون می بارید، گل رو روی شیشه سخاوتمندانه پهن می کردنُ موقعی باد می اومد روی خاک، برگ کاج، دودی نقاشی می کشید، هر وقت هم شیشه رو باز می کردی راحت می اومدن توی راهروُ به قول فرهاد چتر می نداختن، گاهی هم یک باد تند می وزید و شاخه ایی می شکست، نورهای کوچکی روی دیوار، دایره دایره شکل می گرفت، از دایره های بزرگ تا کوچک، گاهی هم رنگی رنگی
فرهاد اون ور خیابون زیردرخت کاج نارنجی رنگی منتظر می شد، همیشه خدا هم یک دونه کاج پای درخت اوفتاده بود، معمولن تیزهاش رو انتخاب نمی کرد، می گفت " اونایی پره دارن کج ترین میوه های کاجن " همین که پام رو از مدرسه بیرون می ذاشتم، شوتش می کرد طرفم، منم شوتش می کردم سمت اون، سعی می کرد جوری بندازش که کلی دنبالش برم، اکثرن می نداختش تو جو، مجبور می شدم آستینم رو بزنم بالاو از تو آب درش بیارم، دیگه تقریبن می دونستم این جا برسه، سرم که برگرده، غیبش زده و از سه راهی پیچیده سمت خونه شون، کاج رو همون جا، بیرون خونه نگه می داشتم، سه چهار ساعت بعد، یکی محکم سه تا پشت سرهم یکی با فاصله، ضربه می زد پشت در، فرهاد با دوچرخه اش اون ور کوچه وایستاده بودُ همین که بابا در رو باز می کرد، دوچرخه ش رو در جا تکون می داد یا خم می شدُ تایرش رو بی خودی می چرخوند که ببینه پنچره یا می شه هنوزم رفت، بابا پفی می کردُ به سمت تو می آومدُ می گفت:
- اون پسره که چشش کاجه دم درِ، با دوچرخَ ش!
هیچ وقت نفهمیدم فرهاد من رو نگاه می کنه یا کاجی رو که تو سبد دوچرخه از این سَر سُرمی خوره به اون سر رو، یا دوچرخَ رو .
بغل به بغل من دوچرخه سواری می کرد، به خیابون اصلی که می رسیدیم، می گفت:
- دویست تا کاج مسابقه
نمی دونستم دویست می شه چند تا، واسه همین به روی خودم نمی آوردمُ می گفتم" باشه "، اونم از من جلو نمی زد، بغل به بغل من میومد، از مدرسه که گذشتیم، باباش اون ور خیابون توی یک فرعی، توی همون کوچه ای که فرهاد همیشه موقع قایم موشک، قایم می شد، این بار پیچیدیم، گفتم:
- فرهاد، عین ماشین باباته، رنگشم همونه !
رکاب زدم رفتم جلوی شیشه و رد شدم از ماشین، بابای فرهاد بود، کت شلوارقهوه ای پر رنگی پوشیده بودُ بلوز سفیدی زیرش، دائمم دستش رو می کرد توی موهای لختُ سفیدش، پدر فرهاد خیلی پیر بود اوایل می گفتم " شاید پدربزرگش باشه" ، کم کم دوبرابر سن مادر فرهاد رو داشت ولی به قول بابا " سرطان جوون مرگش کرد و این پیر کفتار هنوز داره هاف هاف می کنه "، عینکش رو هم طبق معمول نوک دماغ درازش نشونده بود، یک زن لاغراندام، به قول بابا "خواهرزاده چوب کبریت" هم بغل دستش نشسته بود، بابای فرهاد دست خواهرزاده چوب کبریت رو هر چند ثانیه ای، فشار می داد و زیر چشمی می پایدش، برگشتم از فرهاد بپرسم کیه، دیدم از سر کوچه، عقب عقب داره کم کم، محو می شه، نمی دونستم من رو داره نگاه می کنه، باباش رو که داره دست خواهر زاده چوب کبریت رو می بوسه یا خواهرزاده چوب کبریت رو
تند تند رکاب می زدم، نیم خیز شدم تا سرعت بگیرم، دوچرخَ ش رو توی دستش گرفته بودُ داشت هن هن می کردَ می رفت ، نگام نمی کرد، هر چی داد زدم، جواب نداد، کنار جوی آب، جک دوچرخَ ش رو نزد، ولوش کردُ نشست، منم هیچی نگفتم، دوچرخَ م رو کنارش ولو کردمُ نشستم، با دستش باد تایر دوچرخَ رو امتحان کردُ گفت:
پنچره! گمونم روی یکی از پره های کاج رفته باشهُ سوراخ شده باشه!
خواستم بگم امکان نداره، اونا اونقدر تیز نیستن که بتونن تایر دوچرخه رو پنچر کنن، تایر دوچرخه هنوز داشت می چرخید، دیدم یک تکه از پرهای کاج وسط لاستیکش گیر کرده بود، دهنم بازموند، فرهاد در کمال خونسردی انگار همیشه این اتفاق می افته و صد بار افتاده باشه در یک چشم به هم زدن پره کاج رو درآورد و کمی از باد تایر خالی شد، برگ های کاج تکون خوردنُ چند تاشون ریختن توی سبد دوچرخِ فرهاد، نصفشون کردُ نصفه دیگه شون رو گذاشت توی دوچرخِ منُ گفت:
هر وقت حالت خوب نبود از اینا به عنوان سوزن استفاده کن، بزن تو دستت
یکی رو کرد توی دستش، بعد همه رو گذاشت توی سبد منو، خندیدو گفت :
سوزن بی دردن برا همین، باشن مال تو
حالا فرهاد با دندون افتاده به جون دستشُ پوست کفش رو کندُ خونش کردُ بعد کردش تو آبُ صورتش رو کشید به هم و گفت :
خوبم، این طوری خوبه، بزن بریم
مامان با کسی حرف نمی زد، فقط گاهی من رو بِرو بِر نگاه می کردُ هرازگاهی هم از تخت بیرون می اومد. دورچشماش اندازه یک بادوم گنده، پایینُ بالاشون قهوه ایی بود، مردمک ثابت چشماش بزرگتر از معمول بودُ من رو همیشه می ترسوند، از لای در بدو بدو در رفتم، اونم رد فرارم رو با نگاهش به مردمک چشمش دوخت، انگار اونم از مردمک چشمم می ترسید، شروع کرد به لرزیدن ، بابا یک پتو دورش پیچید، فکر می کردم هم کَرِ هم لال ، بابام بعضی وقتا باهاش حرف می زد، پس کر نبود فقط لال بود
- مهری، همین جا می مونی، نترس! تو همین جا می مونی!
ولی مامان قطعن نمی شنید چون هیچ عکس العملی نشون نمی داد، من گاهی که حوصله نداشتم فقط سرم رو تکون می دادم اگه می خواستم بگم نه! بالا، آره! پایین، نَ ی محکم به دو طرف، حالم به هم می خوره! سرم رو کج می کردم یک طرف، موقعی می خواستم خودم رو لوس کنم سرم رو شل می کردم رو گردنم، مامان حرف که نمی زدن هیچی سرش رو هم تکون نمی داد، گاهی فکر می کردم سرش پیچ شده رو گردنشُ اصلن نمی تونه تکونش بده، مامان سرش رو از روی رد فرار من چرخوندُ دوباره نگاهش به دیوار روبرو حک شد، حالا مطمئن شدم که سرش پیچ نشده!
هیچ کی درباره ش حرف نمی زد، همه سکوت می کردن، یک بار فرهاد یک پشت مویی طلایی، گذاشت تو سبد دوچرخَ م که بدم به مامان، نوک پا نوک پا رفتم تا کنار تختش، متوجَ م نشد، آروم دستم رو توی موهای نرمش فرو بردم، با صدای تق پشت مویی توی موهاش لبخند زد، دقیق نفهمیدم ، شایدم خیال کردم ولی قطعن متوجَ ش شده بود، چون هر موقع به پشت مویی نگاه می کردم، جاش توی موهاش عوض شده بود
اولین بار که این رو شنیدم از پروین خانوم بود، همسایه فرهاد اینا، آش آورده بود، منم چارچشمی نگاش می کردم که بابام دستش رو مثل خواهرزاده چوب کبریت نگیره، نشست روی مبل روبروی اتاق مامان و از لای در مامان رو می دید که به یک جا خیره شده و مژه نمی زنه، پروین خانوم کاسه آش رو توی دستش می چرخوندَ مثل یک سوسک چندش آور به من نگاه می کرد، صداش رو برد پایینُ گفت :
من می گم صلاحتون در اینه که بگذارینش بیمارستان روانی، من می گم درسته که مریض بی آزاریه ولی برای شما خوب نیست، من می گم این حکمت خدا نبوده که یه زن دیوونه رو تو یه شب برفی گذاشته توی مسیر شما، با یه بچه! از کجا معلوم این بچه اصلن...
بابا از روی مبل بلند شد، یک لحظه فکر کردم می خواد گردن پروین خانوم رو بگیره و فشارش بدهُ سرش رو بکوبه به دیوار، پروین خانوم هم که انگار شوکه شده بود از روی مبل بلند شدُ کاسه آش رو گرفت جلوی بابا و گفت :
- من می گم .......
بابا کاسه آش رو هل داد توی سینه پروین خانومُ با حالت کش داری گفت :
من می گم زودتر گورتُ از اینجا گم کن!
این شد چند تا کاج فرهاد؟
- شد پنج کوچه و نصفی!
پاهای فرهاد از دوچرخَ ش بزرگتر شده بود، اگر قوز نمی کردُ پاهاش رو دراز می کرد، می تونست به جای رکاب، پا بزنه رو زمین، دوچرخه رو با پا زدن بکشه جلو، پاهای من هم تازه به کف زمین می رسید.
خواهرزاده چوب کبریت حالا چاق شده بودُ شکمش جلو اومده بودُ غبغبش هم انگار رابطه مستقیمی با شکمش داشت جلوتر از قبل ایستاده بود، دماغش هم بدجوری ورم داشت، ولی همچنان رنگِ زردش، زرد بود، ویار بدی هم گرفته بود، همین که برگه آزمایش رو گرفت، ویارش شروع شد، یک بار هوس کرد، تمام میوه های کاج توی اتاق فرهاد رو ببنده به یک کیسه گُنده سیاه زباله و بزاره روی زین دوچرخه فرهادُ مجبورش کنه ببره شش تا کوچه اون ور تر، فرهاد یک جورایی کاج و گنگ به تمام کاج های کوچک و سبزی که هی از توی اتاقش روی زین دوچرخه اش می ذاشتُ می آورد شش تا کوچه این ور تر، کاج، نگاه می کرد، من بغل به بغلش رکاب می زدمُ آخرین محموله کاج رو ریختیم تو کیسه زباله سیاهی، انگار توی زانوهای فرهاد پیچ کار گذاشته باشنُ پیچ ها سفت شده باشنُ به روغنُ گریس نیاز داشته باشن، هر رکابی رو پایین فشار می داد به اندازه یک عمر می گذشتُ اندازه همون یک عمر فاصله بین رکاب زدن ها اشک ریخت ، روش رو به سمت دیگه ایی که من نبودم برگردونده بود، نمی دونستم برای کاج ها گریه می کرد، یا برای شکم ور اومده خواهرزاده چوب کبریت یا چون به جای رکاب زدن باید پا بزنه یا این که خواهرزاده چوب کبریت ویار کرده بود که فرهاد برای دانشگاه بره یک جای دور، چون دچار یک سری توهم شده بودُ مدام می گفت " تو نباید باشی، یعنی تو نبودی، ها فقط خاطره بود!"، یا برای این که من دیگه نمی تونستم بغل به بغلش دوچرخه سواری کنم
اتاق فرهاد یک اتاق سفید بود، که حالا نارجی شده بود، نمی دونستم این همه کاج پردار از کجا پیدا شده بودُ که جای کاج های سبزُ کوچلو قبلی رو گرفته بودن، عین جوجه تیغی! اتاقش پر شده بود، دیوارش هم پر از تابلوهایی از دو، دوچرخه ی آبی و قرمز که شبیه جوجه تیغی های بزرگی شده بودن به اضافه یک کوچه ای که می خورد سر مدرسه و پنج تا کوچه اون ور تر مدرسه و شش تا کوچه بعدش و انتهای کوچه ششمی خودش وایستاده بودو کاج زیر یک کاج ، به یک بغل کیسه زباله روی زین دوچرخَ ش خیره شده بود، که مجموعن می شد دویست کاج، گفتم :
- مسابقه رو بردی، خیلی فکر کردم، یک دوچرخه جدید شاید بد نباشه ها! از دانشگاه می تونی بری خونتونُ بیای، اگه البته کلاست بزاره که هنوزم دوچرخه سوارشی!
براش دوچرخِ خریدم چون یک بار خواهرزاده چوب کبریت چشماش رو ریز کردُ صوررت رنگُ رو رفتهُ زردش رو که دایم عادت داشت یک وری کج کنه و بالا بندازه رو بالا انداختُ بهم گفت :
- این زردک، ها، چشاش کم کاج بودن خودشم داره روی این دوچرخِ کاج می شه ها!
فرهاد تقریبن هیچی از خونه پدرش نبرد، موقعی می رفت ، اتاقش یک اتاق سفید سفید بود، نمی دونستم چه بلایی سر تابلوها اومده بود، فقط یکی روی یک میخ یک وری لق لق می کرد، فرهاد تنهایی وسط کادر پشتش به تابلو بودُ یک دوچرخِ بغلش بودُ روی زینش پر بود از تابلوهایی که از یک کیسه پاره شده بیرون می ریختن، فقط طرح تابلوی رویی معلوم بود، فرهاد پشتش به کادر بودُ هیچی اون دور تر معلوم نبود، یک کادر سیاه و نارنجی که کجکی وسط تابلو کشیده شده بود.
فردای اون روزیی که ویار خواهرزاده چوب کبریت حسابی گل کردُ فرهاد رفت، گلوم اندازه یک میوه کاج ورم کرده بود، صبح که بیدار شدم، مامان بالای سرم نشسته بودُ اون پشت مویی طلایی رو زد تو موهام ، گمونم لبخند زد درست نفهمیدم، حتمن زد چون لب های خطی ش مثل یک منحنی رو به بالا ایستادُ دوباره خط شد، از اون روز صبح به قول بابا معجزه شده بود، از تخت پایین اومده بود، فرداش دیدم داره توی باغچه گل می کاره، دستام رو گرفت، لب هاش باز شدن آروم به هم گفت:
- اون برمی گرده !
دیگه هیچی نگفت انگار یک لحظه خیال کرده بودم داره حرف می زنه، تو چشماش خیره شدم نمی دونستم کجا رو داره نگاه می کنه، انگار خیلی دور بود، وسط چشماش یک جاده برفی بود، یکی با بچه ایی بغلش وسط جاده ایی وایستاد بودُ به حالت انتظار داشت ته جاده رو نگاه می کرد، موهاش یخ زده بودنُ لپ هاش قرمز شده بودُ لباش سیاه ، سرما بی حسش کرده بود، دیگه حسش نمی کرد اون شبی رو که گفت :
لعنت به تو که تمام برنامه های من رو به هم ریختی ، لعنت به تو!
من برنامه های کسی رو به هم نریختم، از اولشم قرار نبود با هم بریم ، قرار بود تو بری، بعدم من بیام، خوب حالا چیش به هم خورده، برو! کارت رو راستو ریست کن، بعد ما هم میایم، نتونستی هم برگرد!
دستی کشید روی شکمش و گفت :
من و این منتظر می مونیم
شوکه شده بود، انگار آب گلوش رو به زور فرو می داد، صورتش سرخ شده بود، پشت سر هم سیگار می کشید، و قطره های عرق رو که توی سرما از پیشنونیش می چکید رو پاک می کرد، لباسش رو مرتب کردُ گفت:
می دونم مخصوصن این رو داری درست یک روز قبل از رفتنم می گی، می خوای منصرفم کنی، این همه برنامه ریزی رو خراب کردی، گندزدی به همش، گندزدی به همش
پشتش رو کرد بهش، اشکاش داشت تند تند می ریخت نمی خواست ببینه، فکر می کرد در جا از رفتن پشیمون می شه، ولی حالا اون شکم ورآومده شده بود، جزو اموال او، فقط او، موهای بافته اش رو از دور گردنش پرت کرد پشتشو گفت:
خیل خوب، می بینی که وصل به منه تا آخرش، نگران نباش هر چی بشه مسئولش خودمم نه تو!
ریشش رو خاروند، لبخندی زدو بقیه لباس ها رو چپوند توی چمدون، محکم زیپش رو کشید و دسته چمدون رو صاف کرد و گفت :
اون وصل به هر دومونه، فقط من هرچی که داشتیم رو فروختم، فقط اگه این، این کارهای من بیشتر از یکسال که خونه تو رهنه طول بکشه، با این بچه، چه کار می خوای بکنی، فقط .. فقط .... هیچی ..... ولش کن
سرش رو گرفت تو دستش و فشار داد و گفت :
لعنتی! می خواستم موقعی دنیا می آد، اینجا باشم ، نترس بابا نترس ، می فهمی نترس ، همه چی مرتب می شه
پام رو روی اولین پله که گذاشتم، صدای تقی کردو بوی کاج بینیم رو پر کرد، فرهاد تازه دانشگاه رو تموم کرده بودُ منم تازه وارد دانشگاه شده بودم
وقتی برگشت روی یک دوچرخِ سیاه نشسته بودُ یک لباس سیاه هم پوشیده بود، از پله ها که اومد بالا روی پله آخری نشستُ صورتش رو توی دستاش قایم کرد، چشماش رو نمی دیدم، نمی دونستم داره برای پدرش گریه می کنه، یا برای این که پدرش همه اموالش رو صوری به خواهرزاده چوب کبریت فروخته یا برای برادر چهار ساله اش که همه بهش می گفتن "پسر جناب آقای ملکی "، غیر از خواهرزاده چوب کبریت که بهش می گفت " خاطره جان" ، خاطره جان هیچ شباهتی با فرهاد نداشت، رنگش زرد بودُ چشماش رو ریز می کردُ صورتش رو موقع حرف زدن کج می کرد، یا راهروی بالای پله ها که فقط جای میخ تابلوهای فرهاد باقی مونده بود
طی این چهار سال که اینجا نیومده بودم مثل قارچ، کاج سبز شده بود، بوی کاج آدم رو خفه می کردم باید برگ ها رو کنار می زدیُ از توی یک هزارتوی نارنجی بیرون می رفتیُ لباست صد دفعه گیر می کرد به چوب های کاج و جر می خورد
خواهرزاده چوب کبریت حالا چاق شده بودُ درست شبیه یکی از کاج های توی حیاط، بوی کاج می دادُ با هر حرفیش گمان می کردم یک میوه کاج پَردار توی صورت فرهاد پرتاپ می کرد، نمی دونم چرا لپ های زردش گل انداخته بودُ این قدر دست هاش رو موقع حرف زدن تکون می دادُ ثانیه یک بار می گفت:
اون خدا بیامرز، ها! فقط یک آرزو داشت، ها! منم فقط آرزوم اینه که این بچه رو مثل اون خدا بیامرز مرد بار بیارم ها!
هر چند گاهی هم یواشکی به پسر پروین خانوم، که درست روبه روش نشسته بود، نگاهی می نداختو می گفت :
اون خدا بیامرز می گفت " نباید پسرم بی سرپرستو بی پدر بزرگ بشه، ها همون طور که اون خدابیامرز نذاشت فرهاد کمبود مادر رو احساس کنه، ها ، من باید به تمام وصیت های اون خدا بیامرز عمل کنم ها"
اشتباه می کردم، فرهاد اصلن اینجا نبود یک لحظه حس کردم چقدر شبیه مامانم شده، به یک جایی خیره شده بود و مژه نمی زدُ سیب گلوش فقط جای مژه هاش گاهی بالا و پایین می شد، نگاهم رو سمت گردنش چرخوندمُ خط چشم هاش رو دنبال کردم، مستقیم به تابلوی کت شلوار قهوه ایی پوشیده پدرش چشم دوخته بود که خیره به فرهاد نگاه می کرد، فرهاد انگار یخ دستش باز شده بود، دستش رو آروم کشید روی صورت باباش
مامان آستین پلیوری که برام بافته بود رو گذاشت روی دستمُ اندازش کرد، دید دارم خیره به چشماش نگا می کنم، دوباره میله ها رو گرفت توی دستش شُ روش رو اَزم برگردوندُ میله رفت توی دستشُ حس کردم، دستش می لرزه، لباش رو باز کردُ بعد پشیمون شد، هیچی نگفت ، دستاش رو گرفتم ، گفتم :
به هم بگو ، 18 سال فقط بهت خیره شدم
لب پایینش رو گاز گرفتُ به یک جا خیره شد
زمستون بود!
دست های قرمز شدهُ مردمک های اشک آلودُ لرزش دست هاشُ نوک بینی ُ چشم های قرمزشُ صدای رقصانش، یک موج هوای سرد وارد اتاق کرد، حس کردم منتظر یک اشاره است و تمام حس تنهایی که از گوشه چشم های من بیرون می زدُ مثل یک سیم، ارتباطی قویتر بین ما برقرار کرده بود، حالا این حس مثل یک دلو عمل می کردُ تمام حرف های رسوب شده را سرزبانش آورده بود، فقط به یک تلنگر احتیاج بود تا این فنر فشرده شده رها بشه و بیرون بپره، کف اتاق یک لایه برف کشیده شد، نگاهش رو از پشت یک مه غلیظی عبور داد
وسط یک جاده برفی، رانندگی می کردم، توی یک چشم به هم زدن تایرای ماشین لیز خوردنو منحرف شد توی لاین اون وری، با سرعت کوبیدم از بغل به ماشین اون وری
مامان مکثی کرد و گفت:
- هوا مه آلود بود، همین که دیدمشون، پام رو محکم کوبیدم رو ترمز، دیر شده بود
دستام رو محکم گرفت و گفت :
- متاسفم
گفتم :
- چرا متاسفی مامان
نگاه کدرش هر لحظه روشن تر و روشن تر می شد، یکی از برف پاکن ها سرما و برف رو پارو می زدُ و دوباره و دوباره ، یک نفر پشت صندلی اون یکی ماشین پیشونی پرخونِ ش معلوم بودُ و خرده های شیشه ای که توش گیرکرده بودُ یک دست ظریف زنانه از لای تکه تکه های شیشه گذشته بودُ روی یقه قهوه ای رنگ کت بغل راننده قفل شده بود، اون یکی برف پاکن مثل یک آرشه روی شیشه شکسته صدای جرجر می داد و شیشه رو خرد می کردُ و خون رو قاطی ش می کرد
اشکاش ریختنُ آب گلو شُ رو قورت داد و گفت :
- مسافری که پشت اون ماشین نشسته بود به شدت ازش خون می رفت، ضربه مغزی شده بود، شوهرمم ریه اش سوراخ شده بود
نگاهی به بابا کرد که از پنجره توی حیاط به اتاق مامان خیره شده بود
راننده اون یکی ماشین بود، کمکمون کرد رسیدیم بیمارستان، شوهرم هنوز زنده بود، چند ماه که از ازدواجمون گذشت، قرار شد شوهرم پولی جور کنه و زندگی رو شروع کنیم، یک سالی رفت عسلویه به قول خودش " عسلو "
داشتم گرما و سرمای شرجی و بدی رو بالا می اوردم، روی صورت مامان قطره های درشت عرق جمع شده بود
- می گفت "عسلو! جهنمِ، عرق از تن آدم خشک نمی شه، اگه مجبور نبودم هیچ وقت سراغ عسلو نمی رفتم، هر وقت فکرشُ می کنم تمام تنم از پاهام پر می شه از یک مایع تلخُ و غلیظ، تا توی سرم پر می شه، اونقدر سنگین می شه که نَ می تونم برم نَ برگردم" بعد هم با یک پول عجیب و غریبی برگشت که قسمت بزرگیش رو مخفی کرده بود، به هم گفت :"مهری می بینی، دنیا رو " ، سرفه می کرد، گریه می کردمو بهش التماس می کردم، حرف نزنه، خس خس می کرد، گفت: " اون زن، اون زن، مهری ، عسلو ، ازم انتقام گرفت، اون منتظرم بود، چند ماهه، اون انتظار می کشید که من کاراش رو راست و ریست کنم، ویزاش رو، یا اگر اونا رو نتونستم ببرم با خودم، برگردم!"، حتی وسایل خونه رو هم فروختِ بود، یک بلیط خریدِ بودُ از فرودگاه برگشته بود، برف پاکن یک لایه برف دیگه رو کنار زد، یک بچه توی کریر عقب ماشین گریه می کردُ چند جای صورتش رو شیشه ها بریده بودن، ضربه مثل یک شوک تا ته مغز مادرش رو زخم کرده بود ومغزش پر از یک مایع تلخ شده بود که دیگه نمی تونست مغزش برگرده و نه بِره ، در جا ایستاد،هیچ امیدی به برگشتش از کما نبود واسه اسم مادرش رو گذاشتیم روش " عسل "، چماش عین چشمای مادرش بود
نگاهی به پنجره انداخت و گفت :
اون خودش رو مقصر می دونست، منم پام وسط ماجرا بود، با یک بچه چکار می تونستیم بکنیم، نگهت داشتیم، اون زن یک سالی تو کما بود، دکترا تونسته بودن اون مایع تلخ رو از مغزش مکش کنن بیرون ولی لایه ای از تلخی جداره های مغزش رو پوشونده بودُ هرگز هم پاک نشد واسه همین حافظه اش رو از دست داده بود، منم سرما و برف تا حلقم چال شد، افسردگی شدید گرفتم
مهری دست های من رو محکم گرفته بود حس کردم خواهرزاده چوب کبریت داره دستام رو فشار می ده، مهری دیگه حواسش به من نبود، انگار چند سال دورتر بودُ برای سایه ی درخت ها روی دیوار یک قصه قدیمی رو مثل تکه های یک پازل توی خونه ها با فشار زیاد فرو می کرد
دوباره نگاهی به پنجره انداخت و گفت :
پدرت، منظورم ...با پدر فرهاد رفته بودن پیش اون زن، نمی خواست انتقام بگیره! فقط حافظه شُ از دست داده بود، روی تخت نشسته بودُ به کاجی سوخته ایی که سرش روبه روی پنجره بیمارستان خم کرده بود، خیره نگاه می کردُ دائم یک متکا رو روی پاهاش تکون می داد، پدرت، آره پدرت از سیر تا پیاز قضیه رو براش گفته بود، ولی اون همین طور روبرو رو نگاه می کرد، حتی مژه نمی زد ، کریر بچه رو نشونش دادن شاید یادش بیاد، بالا سر کریر خالی نشست بودُ تکونش می داد و براش لالایی می خوند، بابات وقتی ازش پرسیده بود برای کی داری لالایی می خونی گفته بود " برای خاطره " گمونم اسمت رو گذاشته بود خاطره، ولی باز هم قبول نکرده بود گفته بود " دروغ می گین، من هیچی رو از دست ندادم دوباره همه چی رو به دست میارم"
دستی به موهام کشید
اشکای مهری ریختن، دستام رو سعی کردم از توی دستاش بیرون بکشم
- هر وقت توی چشمات نگا می کنم، مادرت رو می بینم توی یک جاده برفی که بغلت کرده و داره به ته جاده نگاه می کنه و انتظارمی کشه، تمام لحظه ها رو از اول اول توی ذهنم مجسم می کنم
دستام رو محکم گرفت، حس کردم دستام بی حس شده، دستم رو رها کرد وگفت :
بابات که برگه مرخصی رو گرفت از در رفت بیرونُ دیگه پیگیرش نشد، چند وقت بعد هم که پدرت رفته بود در خونه شون، فکر می کنی کی در رو باز کرده بود!
کاموای رو انگشت مهری اونقدر کشیده شده بود که حس کردم اگر سفت تر بود دستش رو حسابی بریده بود و تا وسطا داخلش فرو رفته بود، شروع کرد به انداختن گره ها، محکم می نداخت و آستین پلیور داشت همین طور مچاله بالا می اومد، لب ها ش جلو اومده بودن عینکش رو زد بالای سرش و لب پایینش رو گزید و گفت :
پدر فرهاد خونه رو از شوهرم خریده بود، در رو پدر فرهاد باز کرده بود، می گفت" همون روزا توی بیمارستان فهمیده که کی به کیه و چی به چیه " ، می گفت : دلش نیومده این زن رو بیرون کنه ، عسلو هم همونجا زندگی می کرد، سرپا شده بود و مثل یک شاخه باریک ، انگار توی تمام بدنش زرد چوبه تزریق کرده باشن، رنگ پریده بود، پدر فرهاد به پدرت گفته بود" من شکارچی خوبیم"
پاهام یخ زده بود با این که کنار بخاری نشسته بودم حس کردم پاهام شکسته ان و توی جوراب های پشمی دارن آب می شن
چند سال بعد هم که به قول پدرفرهاد دیگه از قایم موشک بازی خسته شده بودن اومد، توی خونه فرهاد اینا، بعد از مرگ پدر فرهاد هم معلوم شد چندان شکارچی خوبی نبوده، عسلو به قول خودش "همه چیش رو موزیانه پس گرفته بود"
بابا سرم رو توی دستش گرفته بودو آب می ریخت روی صورتم
- بلند شو عسل بابا
مهری دستش رو به سمتم دراز کرد، رنگش پریده بودُ توی چشماش یک زن توی جاده ایی برفی با بچه ایی بغلش وایستاده بود، دستش رو دراز کرد سمتم، محکم دستش رو گرفتم، لبخند زد، موهای یخ زده اش رو تکون داد، یک جاده مارپیچ دور پاهاش جمع شدن و آروم از جلوی پاش یک جاده صاف پهن شد که دو طرف ش دیوارای سرو و کاج عمود و سبز قد کشید بود، دستای مهری گرم بود و اشک می ریخت، گفتم :
- همه چی مرتبه مامان!
به در سه تا ضربه و یک فاصله و دوباره سه تا ضربه، بابا اومد تو، گفت :
اون پسره که چشمش قبلن کاج بود، دم دره، راستی نمی دونستم چشمای کاج خوب می شن

2009-11-12T16:22:00.009+03:30

فیل های پرنده

پرارین حاجی زاده

فیل های پرنده 1

به گزارش خبرگزاری گیاه خواری نیوز، سازمان حمایت از حیوانات، نقرس حاد را که ناشی از تورم اقتصادی بود ، وارد بازار کرد و مردم را به گیاه خواری تشویق نمود
فردی برای پایان دادن به این بیماری بغ رنج و حاد اختراع جدیدش را ثبت کرد ، که نوبل کشاورزی و زاراعت را نیز ربود ، وی مبادرت به کاشت چندین راس گوسفند نمود و با آبیاری و کوددهی به موقع، درختان تناوری که به هر شاخه شان گوسفندی آویزان بود به ثمر رسید ، گفتنی است این مرد همچنین مبادرت به کاشت گیاهان و درختان دیگری از این قبیل نموده است ، به گزارش خبرگزاری ما دیروز در آسمان تهران چند فیل به صورت معلق مشاهده شد

فیل های پرنده 2

به گزارش خبرگزاری گیاه خواری نیوز، مردی که علاقه بسیاری به پوشیدن لباس سفید داشت و تا دیروز از نشانه گیری دقیق کلاغ ها به تنگ آمده بود ، امروز در اثر نشانه گیری دقیق یک فیل درگذشت

فیل پرنده 3

به گزارش خبرگزای گیاه خواری نیوز ، فیل ها با گرفتن خرطوم های هم یک بزرگراه هوایی جدید تاسیس کردند و مشکل ترافیک تهران حل شد گفتنی است آسمان تهران هم کنون فیلی است و با سقوط هرازگاهی یک بهمن همراه است

2009-10-21T19:22:00.009+03:30

بانو در آینه

یک مدتی برای تمام بشریت داستانام رو ایمیل می کردم و تهدید می کردم که باید بخونید
یکی از افرادی که داستانم رو برایش ایمیل کرده بودم ، در جواب م نوشت
"دوست عزیز! گمانم شما تا به حال حتی یک داستان هم نخوانده اید و اگر خوانده اید داستان های در خوری نبوده اند
من که حسابی گر گرفته بودم، در جوابش لیست بلند و بالایی از داستان هایی که خوانده بودم ارسال کردم

از جویس، کارور، سلینجر و براتیگان گرفته تا دولت آبادی هدایت و ... حتی رولینگ
در جوابم نوشت ،البته ننوشت ،توی روح آدم دروغ گو ، نوشت
"پس حتمن داستان ها را خوب نمی خوانی ، به صورت تفریحی نگاهی می اندازی"
از این حرف که گذشت، من خیلی جدی با خودم فکر کردم نکنه راست بگه ! شروع کردم فقط برای این که به خودم ثابت کنم به صورت جدی می خوانم، خلاصه ایی از آنچه که فهمیده بودم می نوشتم، که خودم به خودم کمی اثبات کنم این حقیقت رو که من دارم داستان می خوانم
در نتیجه می دانستم اگر توی دفتر خاطراتم یا جایی مشابه بنویسم چند روزی دوام نخواهد آورد
بنابراین خیلی صادقانه بگم که اومدم توی وبلاگم این تمرین رو، این ثابت کردن به خودم رو راه انداختم و خیلی صادقانه و مغرورانه هم بگم که برام مهم نبود که کسی بخونه این حرف ها و نتایج من رو درباره داستان هایی که می خونم یا نه
ولی بدم نمی اومد، اگر کسی گذرش به این جا خورد ، داستان هایی که من خوندمشون و لذت بردم ،دیگران هم بخونند
ولی هیچ وقت دلم نیومد داستان ها رو به صورت کامل این جا بزارم ، چون هم آدم خسیسی هستم هم توی یک انتشارات کار می کنم و اونقدر فروش یک کتاب برام هیجان انگیزه بوده که می گویم" لعنت به این اینترنتی شدن کتاب ها که اونم اکثرن بدون اجازه ناشر و مترجمه و هم این که صنعت نشر رو داره له می کنه "
میایم بدون اجازه داستان یک نفر رو روی اینترنت می گذاریم، اون بی چاره هم هی سرچ می گیره، می بینه یکی هم فروش نرفته و از چاپ چندمی خبری نیست!
حالا گذشته از مبحث مادی که یک مترجم چقدر باید خون دل بخوره تا یک کتاب رو ترجمه کنه، بعد ناشر هم چقدر می تونه بفروشه و کلن شاید خرج زندگی رو باید از همین راه در بیاره، ما بدون این که بفهمیم چه می کنیم، میایم تمام داستان های ترجمه شده این مترجم و مولف رو بدون اجازه می گذاریم توی وب و سایتمون، چون می خواهیم مطلبی گذاشته باشیم که چیزکی نوشته باشیم و به اصطلاح وبمون از حالت سکون و سکوت در بیاد و با خوشحالی هم می گویم : ایها الناس بیاید ببینید من چه لطفی می کنم به این مترجم و مولف ، 100 نفر هم که بخونند این جا این کتاب رو ، صد نفر به نامش آشنا شدند و باسواد
روی این حساب هیچ وقت داستان ها رو نمی گذاشتم و همین طور که گفتم من خسیسم و می گفتم "من پول دادم این رو خریدم پس مفتی نمی زارمش این جا "
تا این که در همین روزها در کمال ناباوری من در طی تبلیغاتی که گمان می کردم ، فقط تنها خواننده و مخاطبش خود نویسنده یعنی خودمم، چند تن از دوستان کتاب هایی رو که معرفی کرده بودم رو خریده بودند و با دقت ، و با چشمانی تیزتر از من خونده بودند
خیلی هیجان زده شدم
دوستان پیشنهاد کردند که دسته جمعی کتاب رو بخونیم و درباره اش نظر بگذاریم
که هم ما دریافت ها مون رو از کتاب بگیم و تو یک چیزی یاد بگیری و هم تو بگی و ما یک چیزی یاد بگیریم
و همگی تشویق بشیم که 4 تا کتاب رو بخونیم، اونم ریز بینانه
خوب شاید در نگاه اول خیلی احمقانه به نظر برسه و بی فایده، ولی گمانم این بذر محصولی بشود در آینده و درو آن خیلی سریع نباشد ، من خیلی امیدوارم این حرکت یک سری داده در ذهن ما ایجاد کنه و ته نشین بشه و در آینده
این داده ها به صورت و شکل دیگری نوآوری شوند و دوباره داده های جدیدی بسازند
خوب دوستان لطف کردند یک داستان ایمیل کردند از وولف و من بنا به دلایل بالا زیر بار نرفتم که بزارمش این جا
چون اینجانب بسیار به کپی رایت در خصوص ملت خودم اقلن پایبندم
ولی سند کننده (فرستنده ) گفتند: از سایت دیباچه برداشت شده ، و از اون جایی که این سایت نوشته هر آنچه که در این سایت موجود است را اگر با قید نام سایت ذکر کنید بلا مانع است، ما نام سایت را می آوریم ، لابد آن ها اجازه گرفتند!
خوب برای من خیلی قانع کننده نبود ، بنابراین من تصمیم گرفتم داستان رو بگذارم ، فقط به عنوان نمونه ایی از 22 داستانی که در این کتاب موجود است و در عوض شاید تبلیغی این داستان برای 21 داستان دیگر کتاب باشد
و اگر کسی این داستان را خواند خوشش آمد خوب قطعن این کتاب یعنی (( بانو در آینه )) نشر نگاه را می خرد
و اگرم خوشش نیاید که خوب نمی خرد
و شاید این کوشش بیشتری باشد تا این که هیچ اطلاعات و نمونه ایی ندهیم و قطعن نمونه از داستان قابل اعتماد تر است برای خرید تا بحث های من ، به هر حال این کتاب بسیار خواندنی است و تمامی داستان های کوتاه وولف را در برمی گیرد و البته طرحی بوده اند این داستان ها برای داستان های بلند این نویسنده، مثل سه قطره خون که طرحی برای بوف کور شد
اگر از وولف کتابی نخوانده اید پیشنهاد می کنم ابتدا این داستان ها را بخوانید ،پله ها را یکی یکی بالا بروید و علاوه بر این که خواندنشان لطف دارد خود معلمی است برای خواندن داستان های بلند این نویسنده
زیادی چیزی نمی گم در بخش نظرات بقیه حرف ها م رو می زارم چون قراره بقیه هم بیاید این جا بنویسید
خوب این قدر وراجی کردم که دیگه حوصله ایی برای خواندن کتاب نماند
لطفن بعد از خواندن کتاب هر چه دستگیرتان شد را کامنت بگذارید تا ما به دانشمان بیفزاییم

يك تصوير
ويرجينيا وولف
برگردان: فرزانه قوجلو

آدم‌ها نبايد در اتاق‌هايشان آينه آويزان كنند همان طور كه نبايد دفترچه‌هاي حساب پس انداز يا نامه‌هايي را پيش چشم ديگران بگذارند كه جنايتي پنهان را افشا می‌كنند. در آن بعد از ظهر تابستان، نمی‌توانستي در آينه ي قدي كه بر ديوار تالار آويخته بود نگاه نكني. همه چيز از سر تصادف بود. نه تنها می‌توانستي از ته كاناپه‌ي اتاق پذيرايي، ميز مرمر مقابل را در آينه ي ايتاليايي ببيني، وراي آن امتداد باغ را نيز می‌ديدي. تا جايي كه حاشيه ي طلايي آينه زاويه اي می‌ساخت و تصوير را قطع می‌كرد كوچه با سرسبزي را می‌ديدي كه در دو طرف، ميان گل‌هايي بلند، ادامه داشت.
خانه خالي بود و چون تو تنها فرد در اتاق پذيرايي بودي، حس می‌كردي مثل يكي از اين طبيعي دان‌هايي هستي كه سراپا پوشيده در برگ و علف به تماشاي رمنده خوترين حيوانات می‌نشينند گوركن‌ها، سمورها و مرغان ماهيخوار كه آزادانه به هر سو می‌روند انگار كسي آنها را نمی‌بيند. در آن بعد از ظهر اتاق پر بود از چنين موجودات گريزاني، نور و سايه، تكان پرده‌ها در باد، ريزش گلبرگ‌ها، چيزهايي كه به نظر می‌رسيد اگر كسي به آنها توجه كند هرگز رخ نمی‌دهند. اتاق روستايي آرام و قديمی‌با حصيرها و بخاري‌هاي سنگي اش، با كتابخانه‌هاي فرسوده و قفسه‌هاي سرخ و طلايي جلا خورده اش، پر از چنين موجودات مرموزي بود. چرخ زنان از كف اتاق گذشتند، با پاهاي بلند و ظريف گام بر می‌داشتند و دم‌هاي باز خود را می‌گشودند و با منقارهاي وهم آلودشان به همه چيز نوك می‌زدند. انگار دسته اي از درناها يا فلامينوگوهاي زيبا بودند كه رنگ صورتي شان پريده بود، يا طاووس‌هايي كه بدن‌هايشان را با نقره پوشانده بودند. و رنگ‌هاي سرخ و سياه غريبي در هم آميخته بود، انگار ناگهان ماهي مركبي فضا را با رنگ ارغواني پوشانده باشد؛ اتاق چون موجودي انساني، شور و سودا و خشم و دشمني و ماتم خود را داشت و رشك و اندوه بر آن غلبه می‌يافت و فضايش را تيره می‌كرد. هيچ چيز براي لحظه اي هم يكسان باقي نمی‌ماند.
اما، در بيرون، آينه ميز تالار و گل‌هاي آفتابگردان و كوچه باغ را چنان دقيق و ثابت نشان می‌داد كه گويي تمامی‌آنها به گونه اي گريزناپذير در واقعيت وجودي خود گرفتار شده بودند. تضادي شگفت بود اين جا همه چيز در حال دگرگوني، آن جا همه چيز ساكن. نمی‌توانستي از يكي به ديگري نگاه نكني. در عين حال، از آن رو كه به علت گرماي هوا همه ي درها و پنجره‌ها باز بود، صدايي را می‌شنيدي كه يكسره آه می‌كشيد و بعد از صدا می‌افتاد، صدايي گذرا و ميرا كه به نظر می‌رسيد چون نفس فرو می‌رود و بر می‌آيد. با آن كه همه چيز در آينه از نفس افتاده اما در آينه بود كه همه چيز ناميرا می‌نمود.

نيم ساعت پيش، خانم خانه، «ايزابلاتيسون»، در لباس تابستاني نازكش، با سبدي در دست، به باغ سبز رفت، حاشيه ي طلايي آينه تصوير او را قطع كرد و از نظر ناپديد شد. شايد به پايين باغ رفته بود تا گل بچيند؛ يا شايد اين تصوير طبيعي تر به نظر می‌رسيد، رفته بود تا چيزي سبك و خيال انگيز، پر برگ و مواج، پيچكي وحشي يا دسته اي از آن نيلوفرهاي زيبا را بچيند كه دو ديوار زشت تاب خورده و غنچه‌هاي سپيد و بنفش آن به همه سو ريخته بود. تصوير او نيلوفرهاي لرزان وهم انگيز را به جاي ميناي راست قامت و گل‌هاي آهار شق و رق، يا به جاي گل‌هاي آتشين خود او كه چون مشعل‌هايي بر درختچه‌هاي رز می‌درخشيدند به بيينده القا می‌كرد ... چنين مقايسه اي نشان می‌داد كه پس از اين همه سال ايزابلا را چقدر كم می‌شناختي؛ زيرا غيرممكن است كه زني از گوشت و خون با پنجاه و پنج يا شصت سال سن بتواند واقعا" پيچيك يا تاج گلي باشد. چنين مقايسه‌هايي بدتر از حماقت و سطحي نگري است. حتي ظالمانه اند، چرا كه چون نيلوفري لرزان بين تو و حقيقت قرار می‌گيرند. بايد حقيقتي باشد؛ بايد ديواري باشد. اما عجيب بود كه پس از شناختن ايزابلا در طول اين همه سال نمی‌توانستي حقيقت او را به زبان آوري؛ ولي می‌توانستي نيلوفر و پيچك وحشي را با همين عبارات وصف كني. اما در مورد حقايق، حقيقت داشت كه او پير دختر بود؛ كه او ثروتمند بود؛ كه اين خانه را خريده و آن را با دست‌هاي خود با غريب ترين اشياء از سراسر جهان آراسته بود، خطر نيش‌هاي زهرآگين و بيماري‌هاي مشرق زمين را به جان خريده بود. حصيرها، صندلي‌ها و قفسه‌هايي را آورده بود كه اكنون زندگي شبانه ي خود را پيش چشم‌هاي بيننده به نمايش می‌گذاشتند. گاه به نظر می‌رسيد كه آنها بسي پيش از ما ايزابلا را می‌شناختند، پيش از ما كه روي آنها می‌نشستيم، آن قدر با دقت روي آنها گام برمی‌داشتيم مجاز به شناختن او بودند ... هر كدام از اين قفسه‌ها پر از كشوهاي كوچك بود و هر كشو يقينا" پر از نامه‌هايي كه با روبان بسته شده و با ساقه‌هاي اسطوخودوس يا برگ‌هاي گل رز آذين شده بودند. زيرا واقعيتي ديگر نيز وجود داشت، اگر واقعيات چيزي باشد كه تو می‌خواهي، اين كه ايزابلا افراد زيادي را می‌شناخت و دوستان بسياري داشت؛ پس اگر شهامت به خرج می‌دادي و كشويي را باز می‌كردي و نامه‌هايش را می‌خواندي، ردپاي پريشاني‌ها، قرارهاي ملاقات، سرزنش براي خلف وعده‌ها، نامه‌هاي طويل عاشقانه و صميمانه، نامه‌هايي خشونت آميز لبريز از حسادت و شماتت و واژه‌هاي هول انگيز وداع را در آنها می‌يافتي چرا كه تمامی‌آن وعده و وعيدهايي عاشقانه به جايي نرسيده بود، يعني او هرگز ازدواج نكرده بود و با اين وجود، می‌شد از چهره ي بي اعتناي نقاب مانندش دريافت كه بيست باز بيش از همه ي كسامی‌كه عشق خود را در بوق و كرنا جار می‌زنند در عشق و سودا گرفتار آمده و تجربه ي عشق را از سر گذرانده بود. با انديشيدن به ايزابلا، اتاقش پر سايه تر و رمزآلودتر می‌شد؛ زواياي اتاق تاريك تر می‌نمود، پايه‌هاي صندلي و ميزها اسرارآميزتر و بلندتر.
ناگهان اين تصاوير با خشونت و اما بي كلامی‌پايان گرفت. هيبتي فراخ و سياه آينه را در خود پوشاند، همه چيز را تيره و تار كرد، ميز را با لوحه‌هاي مرمري پر از خطوطي صورتي و خاكستري پوشاند و سپس رفت. اما تصوير كاملا" تغيير كرد. براي لحظه اي ناآشنا و نامعقول و دست نيافتني می‌نمود. نمی‌توانستي آنها را با غايتي انساني مربوط كني. و سپس رفته رفته جرياني منطقي بر آنها حاكم شد، به آنها نظم و ترتيب داد و آنها را به قلمرو تجربه ي معمول آورد. سرانجام می‌فهميدي كه آنها فقط نامه بودند. پستچي نامه آورده بود.
آن جا روي ميز مرمر قرار داشتند، در نگاه اول توده اي روشن و رنگي و خشن و زشت بودند. و بعد با شگفتي می‌ديدي كه چگونه نظم و ترتيب می‌يافتند و در هم می‌آميختند و بخشي از تصوير می‌شدند و آن ناميرايي و آرامشي را كه از آينه می‌تراويد به همه چيز می‌بخشيدند. آنها انباشته از واقعيت و مفهومی‌نو و با وزني سنگين تر در آن جا قرار داشتند، انگار براي جدا كردن آنها از ميز به تيغه اي نياز داشتي. و خواه خيال بود يا نبود، به نظر نمی‌رسيد كه فقط دسته اي نامه از سر تصادف باشند بلكه لوحه‌هايي بودند كه حقيقت ابدي رويشان حك شده بود. اگر می‌توانستي آنها را بخواني همه ي آن چه را كه بايد درباره ي ايزابلا و آري درباره ي زندگي می‌فهميدي. بايد معنايي عميق بر صفحات داخل آن پاكت‌هاي مرمرگونه جمع شده باشد. ايزابلا وارد می‌شود و آنها را برمی‌دارد، يكي يكي باز می‌كند و خيلي آهسته و به دقت، كلمه به كلمه می‌خواند و سپس با آهي عميق، گويي كه ژرفاي همه چيز را ديده باشد، پاكت‌ها را تكه تكه می‌كند و نامه‌ها را به يكديگر می‌بندد و كشوي قفسه را مصمم قفل می‌كند تا آن چه را نمی‌خواهد ديگران بدانند از نظرها پنهان كند.
انديشه چون رقيبي به ميدان در آمد. ايزابلا نمی‌خواست كسي او را بشناسد، اما ديگر نبايد فرار كند. احمقانه بود، هولناك بود. حال كه او اين همه می‌داند و اين همه پنهان می‌كند، بايد با نخستين ابزاري كه به دستت می‌رسد، تخيل او را بگشايي و بايد ذهنت را در همين لحظه روي او متمركز كني. بايد او را محكم به آن جا ببندي، از هر گفتار و ديداري كه تو را از كارت باز می‌دارد، از چيزهايي كه در يك دم پيش می‌آيند، مثل شام خوردن، ديدارها و گفتارهاي مؤدبانه سرباز زني تا او را به تمامی‌دريابي. بايد پا در كفشش كني. اگر كسي معناي تحت اللفظي را در نظر بگيرد، ديدن كفش‌هايي كه او اينك به پا داشت آسان بود، در همين لحظه ايستاده در انتهاي باغ. باريك بودند و بلند و مد روز، از نرم ترين و قابل انعطاف ترين چرم‌ها. مانند هر چي ديگري كه او می‌پوشيد بي نقص بودند. و او در زير پرچين بلند در بخش انتهايي باغ ايستاده بود، با قيچي كه با نخ به كمرش بسته بود تا با آن گل‌هاي خشك و علف‌هاي هرز را بچيند. آفتاب به صورتش می‌تابيد، درست به چشم‌هايش؛ اما نه، در لحظه ي حساس سايه ي ابري خورشيد را پوشاند و آن چه را كه چشم‌هايش بيان می‌كرد در ترديد فرو برد، تمسخرآميز بودند يا مهربان، باهوش يا كند ذهن؟ تنها می‌توانستي خطوط نامصمم چهره ي زيبا و نسبتا" رنگ پريده اش را ببيني كه به آسمان می‌نگريست. شايد در اين فكر بود كه بايد حصاري جديد براي توت فرنگي‌ها سفارش دهد، براي بيوه ي جانسون گل بفرستد؛ زمان آن رسيده بود كه به ديدن هيپسلي‌ها در خانه ي جديدشان برود. اينها همه ي چيزهايي بودكه قطعا" موقع شام درباره شان حرف می‌زد. اما تو از چيزهايي كه در موقع شام درباره شان حرف می‌زد خسته بودي. می‌خواستي به حالت ژرف تر او دست يابي و بر زبان آوري، حالتي كه به ذهن راه دارد مثل نفس كشيدن كه به جسم، آن چه را كه نيك بختي يا نگون بختي می‌نامي. با بيان اين كلمات واضح بود كه او مطمئنا" بايد نيكبخت باشد. ثروتمند بود، مشهور بود؛ دوستان زيادي داشت؛ به سفر می‌رفت حصيرهاي تركي و گلدان‌هاي ايراني می‌خريد. در حالي كه ابرهاي تورگونه چهره اش را پوشانده بودند، انوار شادي از جايي كه ايستاده بود و با قيچي شاخه‌هاي لرزان را می‌بريد، به هر سو می‌تراويد.
در اين لحظه با تكان سريع قيچي دسته اي از پيچك‌هاي وحشي را بريد و به زمين انداخت، در آن دم كه پيچك می‌افتاد، مطمئنا" نوري هم به درون آمد، يقينا" به وجود او كمی‌نزديك تر می‌شدي. ذهنش لبريز از مهرباني و تأسف بود ... بريدن شاخه‌هاي هرز غمگينش می‌كرد چرا كه زماني آن شاخه زنده بود و زندگي براي ايزابلا عزيز بود. آري، و در عين حال، سقوط شاخه به يادش می‌آورد كه خود نيز بايد بميرد و تمامی‌بيهودگي و نابودي همه چيز را به خاطرش می‌آورد. سپس بار ديگر به سرعت از اين انديشه گذشت، عقل سليمش بي درنگ به اين نتيجه رسيد كه زندگي با او خوب تا كرده بود، حتي گرچه مقرر بود فرو افتد، بر خاك می‌غلتيد و به آرامی‌در ريشه ي بنفشه‌ها می‌پوسيد. پس همان طور ايستاده انديشيد، بي آن كه به چيزي مشخص فكر كند زيرا از آن دسته افراد كم حرفي بود كه افكار خود را پشت ابرهاي سكوت نگه می‌دارند، لبريز از فكر شده بود. ذهنش چون اتاقش بودن كه در آن نورها پيش می‌رفتند، به عقب بر می‌گشتند، چرخ زنان می‌آمدند و به چابكي گام برمی‌داشتند، خود را می‌گستردند، راه خود را می‌گشودند؛ و سپس تمامی‌وجودش، باز هم مثل اتاق، يا ابري از آگاهي ژرف، تأسفي ناگفتني پر شد، و بعد او پر از كشوهاي بسته بود، پر از نامه، مثل قفسه‌هايش. سخن از «گشودن او» انگار صدفي باشد ابلهانه و توهين آميز بود حتي اگر نرم ترين و ظريف ترين ابزار را به كار می‌گرفتي بايد از تخيل مدد بگيري. اينك او در آينه بود از آن يكه خوردي.
نخست چنان دور بود كه نمی‌توانستي او را به وضوح ببيني. با تأني و به آرامی‌پيش آمد، اين جا گل سرخي را صاف كرد، آن جا گلي صورتي را براي بوييدن برداشت اما هرگز توقف نكرد؛ و تمام مدت در آينه بزرگ و بزرگ تر و كامل تر از كسي می‌شد كه زماني كوشيده بودي به ذهنش راه پيدا كني. رفته رفته يقين می‌يافتي كه او برازنده ي تمام ويژگي‌هايي بود كه در آن پيكر مرئي كشف كرده بود. آن جا لباس سبز تيره اش بود و كفش‌هاي بلندش، سبدش و چيزي كه در سينه اش می‌درخشيد. چنان آهسته آمد كه حتي تصوير آينه را در هم نريخت، بلكه عنصري تازه بر آن افزود كه به آرامی‌حركت می‌كرد و اشياء ديگر را تغيير می‌داد انگار، مؤدبانه، از آنها می‌خواست تا براي او جا باز كنند. و نامه‌ها و ميز و سبزه زار و گل‌هاي آفتابگردان كه در آينه منتظر بودند، راه باز كردند طوري كه او در ميانشان جاي گيرد. سرانجام آن جا بود، در تالار. بي حركت باز ماند. كنار ميز ايستاد. كاملا" آرام ايستاد. به يكباره آينه نوري را پيرامون او پاشيد. انگار می‌خواست او را ثابت نگه دارد؛ گويي مثل اسيد تمامی‌ان چه را زايد و سطحي بود می‌زدود و فقط حقيقت را باقي می‌گذاشت. چشم اندازي افسون كننده بود. همه چيز از او فرو می‌ريخت ابرها، لباس، سبد، الماس، همه ي آن چه كه تاكنون نيلوفر و عشق ناميده بودي. اكنون ديوار زمخت زير آشكار می‌شد. اكنون خود زن بود. عريان در نور بي رحم ايستاد. و آن جا هيچ چيز نبود. ايزابلا كاملا" خالي بود. انديشه اي نداشت. دوستي نداشت. هواي كسي را در سر نداشت. همان طور كه نامه ايش، صورت حساب بودند. نگاه كن، آن جا ايستاده است، پير و خميده، پر چين و چروك، با بيني كشيده و گردن چروكيده، حتي زحمت باز كردن آنها را به خود نداد.
آدم‌ها نبايد در اتاق‌هايشان آينه بياويزند.

برگرفته از كتاب "بانو در آينه" - موسسه انتشارات نگاه - تهران 1386

2009-10-11T10:39:00.005+03:30

خوکی

وقتی گلوت ورم می کنه وسرت درد می کنه و تب داری و همه به تو به چشم یک شبه آنفولانزای خوکی نگاه می کنن وتو نه سرکار می تونی بری ، نه دانشگاه و نه می تونی هیچ جا عطسه کنی چون همه می گن برو اون ور برو اون ور ما رو آنفولآنزایی می کنی ، عطسه ات داره توی گلوت منفجر می شه
میای توی وبت عطسه می کنی ، ویروس آنفولانزای خوکی رو سوار بر فیبرهای نوری می کنی و به دوستان هدیه کریسمس رو زودتر از موعود می دی بهتر یک ماسک برای فیبر نوری تهیه کنید

شوخی با حقوق ما هم بروز است http://law-pararin.blogspot.com/

2009-10-01T19:43:00.013+03:30

باز هم جمعه

این جا فعلن تعطیل است چون من حس خیلی خوبی به جهان پیدا کره ام و این بار برخلاف تعطیلی های قبل تعطیل است و ما دنیای مجازی را دور می زنیم
وب ما نیاز به استراحت دارد
پس لطفن در نزنید چون
که وب من آدم عصبی هست ممکن است
سنگ بزند شیشه مانیتورتان را بشکند
پس ......
فعلن وبم این قدر فکور ، جو گیر و قوی شده که از دنیای مجازی بیرون اومده و به دنیای واقعی پیوند خورده داره فکر می کنه چقدر لذت بخشه که مدتی از دنیای مجازی دور باشه و چون گوشش خسته شده بس این کدهای صفر و یک چرند و پرند رو از این ور اون ور توی گوشش ویز ویز کردن و یا خودش این ور اون ور رفته این کدها رو کنار هم گذاشته و نتیجه گرفته
حالا می خواد این صفر و یک ها رو دور بریزه
پشین ه پشت میز قهوه ایی کنار پنجره، دفتر قهوه ایی ش رو باز کن توی اون کمی بنویسه کمی کتاب بخونه که ارزش ی بیش از صفر و یک دارن
کمی حقوق بخونه از پنجره اتاقش کاج ها و پرنده های همسایه رو یواشکی نگاه کنه و پیرزنی با موی سفید که هر روز به پرنده ایی نوک طلایی غذا می دهد تا یک پنجره مانیتور رو بگشاید توی یک وجب محیط مجازی به ابعاد مانیتور فسقلش بشینه و یک فنجان داستان بنویسه و بعد کدهای صفر و یک رو با آب کش از فنجان بیرون بکشه
و بشمارشون و به تعداد داستان هاش تقسیم کنه و ببینه مردود شده و مشروط شده و احتمالن مدتی از بلاگر اخراج شده ، بخش پیوندها به دل نگیرید منظورم دنیای مجازی بود کلن و مغزم خسته شده چون این جا اکسیژن بهش نمی رسه
برمی گردم
سنجد
همین

2009-09-29T18:33:00.006+03:30

براتیگان، براتیگان است

یک سوال خیلی خوب توی پست قبلی مطرح شد اگر به جای براتیگان اکبر صغری داستان قهوه را نوشته بود باز هم می گفتیم شاهکار است یا نه
خوب قطعن همه می گفتن چرند نوشته ، شکی نیست ، ولی حالا که براتیگان نوشته ما می کوشیم که ببینیم چی نوشته
چون زبان انگلیسی یک زبان مادره و اکثر نویسنده های که شهرتی دارند به این دلیل است که یا مسلط به این زبان بوده اند یا با مترجمان خوبی سر و کار داشته اند
پس امکان خواندن داستان توسط همه مردم دنیا اگر انگلیسی را زبان بین اللملی بدانیم وجود داشته
پس خیلی افراد با سلایق مختلف ، دانش متفاوت داستان را می خوانند
و امکان این که کشف شوی و داستانت از دید خیلی ها شاهکار باشد بسیار است
حالا اگر این را یک ایرانی نوشته بود
که آدم معروفی هم نبود قطعن همه برخوردی می کردند که دیگر ننویسند
شما فکر کنید چند نفر ادیب داریم در ایران که حالا اگر لطف کنند و داستان این کبری را بخوانند
و بعد هم امکان این که سلیقه آن ها با این داستان یکی نباشد بسیار است
که این ادیبان هم معمولن از نسل خیلی قدیم هستند و شاید هیچ حرکت نوینی را نپسندند
و خیلی وقت ها هم نه افراد معتبر ادبی یک چند نفری مثل من تصمیم می گیرند برای همیشه طرف را از نوشتن پشیمان کنند
در نتیجه کبری ، کبری می شود و بعد هم صغری
براتیگان می شود براتیگان
همین روزها شنیدم که خیلی ها می گفتن مندنی پور شانس نوبل ادبی امسال است
از بحث این که نوبل سیاسی می شود که بگذریم
به این دلیل است که داستان هایش به خوبی ترجمه می شود
پس شانس در خانه اش را می زند و حتی اگر موفق نشود همین که حس می شود نوبل را خواهد برد و نزدیک شانه اش است
خود یک افتخار است حتی برای ما ایرانی ها
پس باید یا زبان انگلیسی مون رو پیش از هر چیزی تقویت کنیم (که من بسیار تنبل م در این مورد ) - یا به هر ضربی شده داستان هامون رو سعی کنیم نصفه نیمه به کمک دوستی آشنایی کلمه کلمه ترجمه کنیم همین ما رو راه می اندازه
یا هم سعی کنیم این قدر نویسنده خوبی باشیم که به همون پیشنهاد ترجمه کتابمون داده شه

2009-09-26T22:28:00.020+03:30

پروانه ها

پرارین حاجی زاده (برای اولین روزی که رفتم مدرسه ، با کمی تاخیر از اول مهر )

نسیم کوچولو، جلوی در دو تا بوق زد و منم مقنعه ام رو برداشتم و دویدم ، پنج تا بوق که می زد اگه دیر می کردم ، حتمن می رفت ، رنگ آبیش دودی شده بود و ما هم هر روز با انگشت رویش می نوشتیم عمو اسد لطفن نسیم کوچولو رو ببر حمام ،روی صندلی ردیف جلو نشستم ، صندلی یای عقب پر طرفدار بودن ، فقط دختر کوچولو عمو اسد بود که عاشق صندلی جلوی جلو بود ، عمو اسد با خودش می برد و میاوردش اونم تمام مدت با عروسک مو طلایی و چشم آبی ی جلوی آینه حرف می زد و با ما ها قاطی نمی شد ، همین که راه افتاد سارا نگاهی به پاهام کرد و گفت :
- پرارنین کفشات کو ؟
یادم رفته بود دمپایی یام رو عوضشون کنم ، نگاهی به پروانه روشون انداختم که با هر تکونی این ور اون ور می شدن و رنگ عوض می کردن درست مثل خط کش خورشید که تکونش می دادی شکلاش عوض می شد ، سریع کیفم رو گذاشتم روی پاهام و گفتم : ((حالا چه کار کنیم))
- غصه نخور ، کیفت رو همی طوری بگیر رو پا ا ت ، منم از پشت سرت میام که کسی نوینه !
همین که توی کلاس نشستیم ، کلاغه نشست پشت پنجره ، خواهر سارا می گفت: کلاغا کارشون شاشیدن توی شانسه
- پرارین حاجی زاده ، بیا کنار تخته درس جواب بده!
از این ور میز سارا رو نگاه کردم داشت پاکن مدادش رو گاز می زد و ریز ریز می خندید و کلاغه رو نشون می داد
همین طور که کیف م روی پام آویزون بود اومدم جلوی تخته ، مهدخت خانوم لبخندی زد و گفت : ((کیف ت رو تازه خریدی عزیزم ، خیلی خوشگله))
قرمز شده بودم ، سرم رو انداختم پایین و سعی کردم تا آخر زنگ مهدخت خانوم رو نگاه نکنم که چندین بار گفت : بچه ها وقتی یک چیز جدیدی می خرید این قدر به خودتون نچسبونینش
حالا دلم می خواست هم از شر دمپایی ها خلاص شم هم از شر کیف به قول سارا بق بقی ، زنگ که خورد نفس راحتی کشیدم ، بچه ها همدیگه رو هل می دادن و از در مدرسه بیرون می رفتن ، تنها موقعی که شیر آب خوری خالی خالی بود و صد تا لب به دهن شیر آویزون نبودن حالا بود ، دمپایی هام رو زیر چنار کندم و سرم رو کردم زیر شیر ، موقعی برگشت م دمپایی ها نبودن !
- سارا دمپایی یام کو ؟
- پرانین نکنه پروانه ها پریدن
- چی می گی مگه زورشون می رسه اونا به این کوچولویی دمپایی یا رو با خودشون ببرن ، می گم من نمیام
- خرنشو ! کیف تو همی طوری بگیر رو پات منم پشت سرت را میام که کسی نوینه
نسیم کوچولو جلوی در وایستاده بود و بچه همدیگر رو هل می دادن که صندلی های عقب رو تصاحب کنن همین که وارد اتوبوس شدیم دو تا پروانه آبی ، صورتی شدن و من و سارا با هم جیغ زدیم
- پروانه ها
دختر عمو اسد پاهای سفیدش رو با عشوه یکی یکی بالا گرفت و گفت : خوشگلن
سارا بلافاصله گفت : اینا رو از کجا آوردی ؟
سمانه لب های کوچولو و سرخش رو جمع کرد و گفت : بابام از قدمگاه برام خریده ، می بینی هیش کی از اینا نداله
نسیم کوچولو ترمز کرد و عمو اسد گفت : پر پر پیاده نمی شی ؟
موقعی پیاده شدم سمانه با انگشتش پاهام رو نشون داد و گفت : کفشات رو توی مدلسه جا گذاشتی شیخته
نگاهی به دست خالیم انداختم ، سارا از توی اتوبوس کیف ام رو به هم نشون داد و شونه هاش رو بالا انداخت
موطلایی چرخی زد و سر پیچ چشمای آبیش محو شد

2009-09-14T18:05:00.006+04:30

390 تا عکس درخت کریسمس می خوای چه کار

راوی در ابتدا می گوید پرزیدنت کندی ترور شد و پرچم ها عزا به حالت نیمه افراشته بالا رفته بود،کلن کریسمس گندی بود (شهر به حالت غم در کریسمس فرو رفته بود )
راوی در کریسمس سال 1964 این داستان را روایت می کند با دو دوستش همراه است
فلاش بکی می زند به سال 63 می گوید تنهای تنهاست ، به تنهایی غذا می خورد که عبارت است از هات داگ ، لوبیا که نشانی از شامی فقیرانه برای کریسمس و سریع السیر
و درتمام طول داستان تاکید دارد که کریسمس محزونی بود
بعد نویسنده می کوشد کریسمس محزون را در قالب یک شی در آورد
مثلان درخت کریسمس که دیگر جونی ندارد
روای می گوید : کنار یک شیر آتش نشانی درخت کریسمس رها شده و درخت به طور غم انگیزی انجا افتاده و مرتب درخت های مختلفی را تصویر می کند که یکی ماشین رویش پارک کرده یکی مثل سن سپاستین می مونه
و در جایی می گوید ترور کریسمس
راوی می گوید : این درخت ها هر کاری از دستشان بر می آمد برای آن کریسمس ترور شده انجام دادند ، حالا مثل اجناس بدرد نخور بیرونشان انداخته اند
این درخت ها نشان از نومیدی مردم داشتند
* راوی به دوست عکاسش می گوید کریسمس یک چیز سطحی است ، چرا چند تایی عکس از درخت های که بیرون انداخته شدن نگیریم نومیدی و انزوای کریسمس را از درختانی که مردم بیرون انداخته اند می شود نشان داد
* راوی می گوید می خواهم ازشون مثل سربازای مرده عکس بگیری
دوست راوی تند و تند عکس می گیرد و راوی اشتهای عجیبی پیدا کرده به بیشتر عکس گرفتن و بیشتر عکس گرفتن
کارهای براتیگان را فوق العاده دوست دارم
امروز فهمیدم من از کارهای کارور چندان لذت نمی برم ولی نوشته های براتیگان را بسی می پسندم
حالا چیزی که حس می کنم اینه که نوشته های این نویسنده ها به هیچ وجه پیچیده نیست حداقل در ظاهر که این طوره و مثل ایرانی ها محتوی فدای سبک نمی شه
توی نوشته هایی که سبک پیچیده است ما مثل خرگوشی هستیم که از هزارتو می گذرد که هویج محتوی داستان را ببیند ولی آخر از هویج می گذریم
این داستان ها روانند
ولی مشکی که من می بینم ستاره ها رو نگاه کنید
یا مترجم یا نویسنده سعی در شیر فهم کردن داشته و این به نظر من بزرگترین خطاست (رو رو می بینید )
نباید خود نویسنده از هر تکنیکی که استفاده می کنه توضیحش یواشکی بده و لو بده
با هویج داره می زنه تو سر خرگوش
خودش می تونه پیداش کنه
بابت بوکوفسکی متاسف ام خیلی سعی کردم درباره حباب غم ، چیزکی بنویسم ولی نشد
که نشد که نشد
فقط چند جمله نوشتم که خودم خوشم نیومد
واسه صدمین بار باغ تروتسکی از انتشارات اندیشه سازان رو اگر نخونید
لذت خوندن داستان های خوبی رو از دست داده اید

این تک بیت ها مرا تا به کجا برد

2009-09-06T20:52:00.008+04:30

ترم تابستانی هم بد ترمیست ، سخت ترین قسمتش خریدن کتاب آن هم در این گرما و شلوغی انقلاب ست ، مثل همیشه سرم را پایین انداختم و با سرعت مثل یک رباط مسیر انتخابی را از نقطه شروع گرفتم و روی خطی که مستقیم به سمت فروشگاهی که از گفتن نام آن معذورم حرکت کردم
هنوز چند قدمی برنداشته بودم که جی پی اس مغزم ارور داد و شروع به جستجوی آب معدنی کرد ، بله دکه روزنامه فروشی چند قدم جلوتر بود
آب معدنی را که خریدم ایستادم جلوی کتاب فروشی روبرویم که هم استراحتی کرده باشم ، هم یک نفس آب معدنی را سر بکشم
در این مواقع باید عینکت را به سمت جلوی بینیت هدایت کنی و ویترین را با دقت نگاه کنی ، ویترین پر از کتاب شعر بود
خیلی وقت است که دیگر شعر نمی خوانم ، نگاهم روی کتاب وسط ویترین خشک شد
وقتی چشم از کتاب برداشتم ، دیدم وسط کتاب فروشی ایستاده ام و فروشنده یک کتاب دستم داده بود
از خدا می طلبم عمر درازی چون زلف که به صد چشم کنم سیر سرا پای ترا

(صائب تبریزی )
در بیستون ز ناله ی من گر صدا فتد نالد ز درد ، کوه جدا ، کوهکن جدا
(جامی )

مجموعه ایی از تک بیت ها که بر اساس حروف انتهایی آن ها مرتب شده و معمولن این تک بیت ها از شعرهای شاخصی گزیده شده اند
از شاعرانی کهن ، همچون حافظ ، سعدی ، مولوی و ...... تا معاصرانی همچون فرخ زاد ، شاملو ، ثالث و ....... تا نا آشنایانی که شعرهایشان با وسواس گلچین و گذاشته شده
در اول هر فصل شعر بلند تری به عنوان پیش در آمد گنجانده شده بود
دانی که نوبهار جوانی به چه سان گذشت ؟ زود ، آنچنان گذشت که تیر از کمان گذشت
نیمی به راه عشق و جوانی تمام شد نیم دگر به غفلت و خواب گران گذشت
(مشفق کاشانی )

من به جمهوری گل ها گفتم :
عشق یعنی : پیچش
یاس ! سر بسته به نیلوفر ! گفت
آفرین نیلوفر!
در صد هوش غریبی دارد
با بوق اتوبوس کتاب را بستم ، میدان ولی عصر بودم ، این تک بیت ها مرا تا به کجا آورده بود ، نه از کتاب های حقوقی ، توی دستم خبری بود نه از فروشگاهی که از گفتن نام آن معذورم ، شانه هایم را بالا می اندازم

و تک بیت های نشر جامه داران را باز می کنم

2009-09-05T12:12:00.003+04:30

My english language is not good
I try to improve my english language
I intend to have translated my story of small up to large
If was full wrong excuse
Please correct my post
review of hobabe gham .train passes the place . you where to stay
forgive me for i can not came your web
i come back soon

the morning star

2009-09-05T11:48:00.002+04:30

pararin hajizadeh
the last breath of the morning star was interupted on
hers dress seqeunes took and she sat on the earth
angel of death in the guise of the night
hand morning star put in the heart of the earth

and heart of the earth gave to the sky .

ستاره صبح

2009-09-03T18:11:00.005+04:30

آخرین نفس های ستاره صبح که قطع شد
دنباله لباسش را در دست گرفت و زمین نشست
فرشته مرگ در لباسی از شب دستش را در قلب زمین گذاشت
و قلب زمین را به آسمان سپرد

خانه ما پی آ پی می لرزد

2009-09-03T17:58:00.004+04:30

تخم مرغ عسلی
وسطش پوچ بود
و آفتابگردان ها
تاج انداخته بودند
عقربه ها
روی ساعت نرم دالی
که تمام شهر را یخ زده ، کش آمده بود
اسکی می کردند
و محو
پشت نور طلایی پرده
که لکه قهوه ای و زشتی شده بود
سرد می گذشتند
دندان های یخ زده ام
توی حلقم که فرو ریخت
فهمیدم خورشید مرده است
و زمین عطسه می کند
که خانه ما پی آ پی می لرزد

سلول های خاکستری بی چشم و رو

2009-08-29T21:54:00.004+04:30

می بیند که !
فعلن سلول های خاکستری مغزم (یعنی مغز پرارین ) رفتن مسافرت
من یکی هم چمدونم رو جا گذاشت ام اومدم بردارم ( یک از سلول ها )
تا دو سه دقیقه دیگه می رم
پس تا اطلاع ثانویی نخواید به جایی سر بزنم یعنی بزنه
چون می دونید که بدون ما نمی تونه بیاد
باشه نترسید سعی مون رو می کنیم که برگردیم
واقعن با ما خوب تا می کرد
گاهی ماهی بین ما تقسیم می کرد
و گاهی گردو
ولی سلول ها خاکستری مغز هم گاهی یاغی می شن دیگه !
امیدوارم را ه برگشت رو پیدا کنیم کسی نون هایی که می ریزم رو پشت سرم نیاد بخوره
که پرارین بیچاره می شه
فعلن

کله پاچه

2009-08-25T20:47:00.004+04:30

امروز به جای این که به کله پاچه ایی مورد علاقه تون سر بزنید و سفارش بدید
به اولین کتاب فروشی نزدیک خانه تان بروید . حتمن هر روز از جلوی یک کتاب فروشی رد می شوید
بروید و یک دست کله پاچه نشر ماه ریز سفارش دهید
خوب خیلی گران شد
شما عادت ندارید برای کتاب و سی دی پول بدهید پس لطف کنید یک عدد دهان تهیه کنید
چون بنده قصد دارم
داستانی از چارلز بوکوفسکی به نام حباب غم را بررسی کنم
پس منتظر نظرها و دیدگاه شما هستیم
قراره از نظرات شما در این بررسی استفاده شود
داستان را نمی گذارم این جا
داستان کوتاهی است که با خریدش نه شما پولی از کف داده اید نه مترجم " بهمن کیارستمی " با خرید این کتاب پولدار می شود
نه ناشر "ماه ریز"
فقط خرید این کتاب و بالا رفتن آمار فروش باعث دلگرمی ناشر و مترجم خواهدد شد
و در ضمن طرح جلد و داستان های دیگر این مجموعه بسی دلچسب است

خواستید می تونید کتاب موسیقی آب گرم رو هم بخرید

ولی گرونه شما بی پول همون دهان شماره 2 را بخرید جلدش سبز است ما خوشحال می شیم

2009-08-17T23:12:00.008+04:30

اگر فکر کردید متن داستان را این جا می گذارم کور خوندید از اینترنت سرچ نگیرید چون تنها اتفاقی که می افتد داستان های زیبای بعد آن را از دست می دهید
برای تهیه این داستان یا کتاب باغ تروتسکی یا اتوبوس پیر را بخرید
باور کنید از یک ساندویچ ارزان تر است
قهوه در این داستان به عنوان یک نماد و یک ابزار استفاده شده
نویسنده همان اول تعریفی از قهوه به مخاطب می دهد :
" بعضی وقت ها زندگی تنها به قهوه بستگی پیدا می کند و میزان صمیمتی که یک فنجان قهوه به وجود می آورد "
این نشان می دهد راوی داستان قبل از این به وسیله قهوه یک ارتباط و صمیمیتی با شخصی ایجاد کرده
و این یک نماد و ملکه در ذهن راوی می شود
راوی فلش بک می زند و می گوید
دیروز به دیدار دوست دختر سابق م رفتم ، دوست دختر راوی از پله پایین می آید
راوی می گوید :
" نزدیک شدنش را در معده ام ، احساس می کنم "
راوی از دوست دختر اش تقاضای یک فنجان قهوه می کند " یک فنجان صمیمیت "
دوست دختر سابق اش می پذیرد ولی او را در آشپزخانه تنها می گذارد
راوی یک شیشه قهوه فوری بر می دارد
" لفظ فوری را مد نظر بگیرید "
کتری را پر آب می کند ، می دانستم یک سال طول می کشد ، تا آب شروع به جوشیدن کند الان اکتبر است ( راوی در جایی می گوید برای برگشتن رابطه صمیمانه به زمان نیاز است ) ، نصف آب را توی ظرفشویی ریختم شش ماه زمان ( نصف صمیمیت را راوی بیرون می ریزد و به نصف اش راضی می شود ) همین طور که راوی بالای سر کتری ایستاده می گوید حالا ماه مارس است ( این را به عنوان یک کد به نام 2 در نظر بگیرید )
به میز نگاه کردم یکه شیشه قهوه قوری یک فنجان خالی یک قاشق
حالا لطف کنید فنجان را گور ، قاشق را بیل و قهوه را زهر، کافور یا هر چه در نظر بگیرید
چون این صمیمیت تبدیل به زهر شده ، راوی می گوید مثل آلات تشیع جنازه چیده شده بودند و این قهوه ته آن تلخ است
راوی می گوید ده دقیقه بعد با یک فنجان قهوه در گور درونم گفتم " از قهوه متشکرم "
این جا راوی می داند دیگر آن صمیمیت مرده است
روای سراغ دوست دیگر ش می رود و می گوید : یک فنجان قهوه می خوام
دوست سابق بر اینش می گوید : قهوه فوری توی آشپزخونه است
راوی به خودش می گوید دلم نمی خواهد دوباره تنهایی یک فنجان قهوه بخورم
و شیشه قهوه فوری روی میز نبود
تصور راوی از قهوه در همان اولین دیدار از بین رفته و حالا خلائ ش به وجود آمده
فقط یک فنجان سفید و قاشق باقی مانده است
می گوید تخیلات یک مرد جوان در بهار به سمت عشق کشیده می شود (تقریبن مارس کد 2 یادتونه )حتی برای یک فنجان قهوه جایی باز می کند
از این که زیادی چرت گفتم شرمنده
حالا سوالی که پیش می آید
آیا می شود به داستان های براتیگان ایراد گرفت
چرا که نه من آنقدر رو دارم که ایراد براتیگان را در این داستان بگیرم
من شخصن دوست دارم داستان کمی فراز و فرود بیشتری داشته باشد و یکنواخت نباشد
ودر داستان نویسنده های تقریبن جدید تو نباید انتظار هیچ حادثه خاصی را داشته باشی
من به شخصه دوست دارم در پایان داستان با یک اتفاق غیر قابل پیش بینی شگفت زده شم یک تکون بخورم از شگفتی

قصه گل مگسو

2009-08-16T09:29:00.021+04:30

این داستان قدیمی رو گذاشتم چون توی این وب نبود بعضی دوستان دنبالش می گشتن
پرارین حاجی زاده

- قصه گل مگسو رو براتون بگم
- بگو
- بگو مگو ، سرم نمی شه ، قصه گل مگسو رو براتون بگم
- گفتیم که بگو
- گفتیم که بگو ، سرم نمی شه ، قصه گل مگسو رو براتون بگم
- کم کم داری می ری توی اعصابمون می خوای بگو می خوای هم نگو به درک
- کم کم داری می ری توی اعصابمون می خوای بگو می خوای هم نگو به درک ، سرم نمی شه ، قصه گل مگسو رو براتون بگم
-
- ،سرم نمی شه ! قصه گل مگسو رو براتون بگم
- نه !
- نه ! سرم نمی شه ! قصه گل مگسو رو براتون بگم
- نه نه اصلن ما از قصه متنفریم ، حالا قصه هر کی می خواد باشه
- نه نه اصلن ما از قصه متنفریم ، حالا قصه هر کی می خواد باشه ،سرم نمی شه ! قصه گل مگسو رو براتون بگم
- اصلن می دونی چیه ، ما قصه گل مگسو رو برات می گیم
- اصلن می دونی چیه ، ما قصه گل مگسو رو برات می گیم ، سرم نمی شه ! قصه گل مگسو رو براتون بگم
- ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ….
- ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز …..سرم نمی شه ، قصه گل مگسو رو براتون بگم
- کر که نیستی ! من خودم دارم قصه گل مگسو رو برات می گم ، ویز ویز ویز ویز ویز ….
- کر که نیستی ! من خودم دارم قصه گل مگسو رو برات می گم ، ویز ویز ویز ویز ویز ……….سرم نمی شه ، قصه گل مگسو رو براتون بگم
- ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز …………
- ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ویز ………..سرم نمی شه ، سرم نمی شه ، قصه گل مگسو رو براتون بگم
شترق - شترق

ق ص ه گ ل م گ س و ر و ب را ت ون ب گم

وی ی زززوی ی زززززززززززززززززززززززززززززززززززززز.....

(نمی دونم چرا بالاگر فاصله سرش نمی شه )

منتشر شده در مجله ایراندخت

روزی + روزگاری + امروز

2009-08-12T16:06:00.006+04:30

مثل این که خودم باید اولین کلید را بزنم
اولین کاری که می کنم ، نوشته کوتاه روی جلد کتاب ها ، را می خوانم
وقتی 2 - 3 خط روی جلد کتاب را خواندم ، تمام حدسیات پست قبل از ذهن ام گذشت که خودم خنده ام گرفت ، اولین داستانی که از این کتاب هم خواندم همان روزی + روزگاری + دیروز بود
کتاب را یک نفس می خواندم تا ببینم کجایش به حدسیات من نزدیک می شود
تقریبن دو صفحه اول را که خواندم نویسنده هیچ کلیدی نداد و من همین طور سر کلاف را گرفته بودم و می رفتم
تا وسطای صفحه دوم ، نویسنده یک سرنخ گمراه کننده به مخاطب می دهد ومی گوید
بهترین رفاقت من با مرده ها بود و من اغلب خواب پدر و مادرم را می بینم ( شاید راوی در پایان داستان از خواب بیدار می شود )
کمی بعد نویسنده چراغ دیگری روشن می کند
* تازگی ها فهمیده بودم که مشکل روانی دارم
مقداری از داستان می گذرد و ما از کد ها دور می شویم باز نویسنده در جای دیگری نویسنده
دریک کافه ظاهر خودش را با پدرش مقایسه می کند و می گوید : موهای من جوگندمی شده ولی موهای پدرم همچنان سیاه است
یعنی راوی مرده و با روح پدرش ملاقات می کند ، که او در زمان جوان تری نسبت به راوی درگذشته
راوی کنار پدرش نشسته در بار و پدر درباره زن گارسون اظهار نظر می کند و نظر راوی را درباره او می پرسد
راوی می گوید " این جنبه از شخصیت پدرم را تا به حال ندیده بودم"
سه گزینه جلو روی مخاطب می گذارد :
اگر راوی روانی ست یا خواب یا هر چه ، پس این بعدی از شخصیت پدرش نیست ، این شخصیت خود راوی است که به پدر بسط می دهد
گزینه دیگر این است که سنی از راوی گذشته و دید دیگری نسبت به جهان پیدا کرده و حالا که خودش را وارد دیروز پدر و مادرش کرده این بعد شخصیت پدرش را کشف کرده
پدر راوی او را به خانه دعوت می کند
در جایی نویسنده می گوید من همیشه پاکستانی بودنم را مخفی می کردم ((خصوصن پدر نویسنده پاکستانی بوده))
شاید نویسنده در ضمیر ناخودآگاه اش حالا خود را به پدر و خانه اش نزدیک می کند و شاید دلش می خواهد ای کاش حالا با همین سن با همین وضع می توانست وارد گذشته و دیروز شود
راوی حالا وارد منزل شده
مادر روی صندلی نشسته و بافتنی می بافد
حالا نویسنده چراغ دیگری روشن می کند و می گوید
" شاید سفیدی شوم توی خواب هام ریشه در سفیدی چیز های داشت که مادرم با میل می بافت "
راوی سرنوشت شومش را معتقدست که مادرش بافته وسفیدی می تواند علاوه بر شومی نشانه سردی رابط و پیوندی که بافته شده بین او و مادرش را نشان دهد
راوی در جایی ذکر می کند هم جنس گرا ست شاید بازهم بشود به حساب این گذاشت که محبت یک زن را درست نچشیده و در جایی می گوید هرگز نشد که از نظر روحی به مادرم برعکس پدرم نزدیک شوم باز می گوید
بابا ایده ال من است"
او برای پدرش رادیو روشن می کند ، برای پدرش غذا درست می کند ، کتاب می خواند، پدر را ماساژ می دهد ، حمام می کند و .......
کم کم نویسنده زندگی سرد پدر و مادر راوی را نشان می دهد و راوی از مقاله ایی یاد می کند که در باب وقت کشی نوشته
مادر همین طور خیاطی می کند وپدر در بار مشروب می خورد و اوقاتش را با خواندن کتاب می گذراند و می گوید
" ما آدم های معمولی فقط به خاطر بچه هایمان به این شرایط نفرت انگیز تن می دهیم "
بعد نویسنده در صحنه دیگری مادرش را نشان می دهد که دست هایش زخم است و از درون متلاشی است و با خودش دعوا دارد وغمگین است
حتی در جایی به راوی می گوید ساکت باش
در آخر داستان دیگر فرقی نمی کند که راوی روان گردان مصرف کرده یا خودش را وارد دیروز کرده
راوی می گوید من نمی خواهم مثل آن ها باشم حتی من تا به حا ل برای پدرم هم نوکر بود ام چه برسد به کسانی که با آن ها کار می کردم
راوی در یک کلام می گوید
"می خواهم زندگی کنم"

روزی + روزگاری + دیروز

2009-08-09T20:47:00.008+04:30

دوست ان گفتند بابا کشتی ما رو ، صد سال یک بار یک داستان لوس این جا می گذاری ، اونم به طول یک قطار که هیچکس حوصله خوندنش رو نداره

یک تنوعی ، نو آوری ، مطلب جدیدی

معرفی کتابی! نقد کتابی !

نقد کتاب که دردسر داره پس معرفی کتاب بسی راحت تر ه

پدرم در راه برگشت به خانه از دفترش در لندن ، آن جا بود و به پیشخان تکیه داده بود مرا نشناخت اما من از این که پیرمرد را دوباره می دیدم خوشحال و تقریبن هیجان زده شده بودم به خصوص که او ده سالی می شد که مرده بود

1- آیا حنیف قریشی در این داستان مرده و روح او با روح پدرش دیدار می کند و یک دنیای ماورای ذهن و شبح وار و فراتر از واقعیت را نشان می دهد

2- آیا شخصیت داستان حنیف قریشی قدرتی پیدا کرده که می تواند ارواح را ببیند و این داستان همانند فیلم روح است

3- آیا حنیف قریشی در خواب با پدرش ملاقات کرده

4- حنیف قریشی ده سال قبل با پدرش ملاقات کرده که فیلم این ملاقات توسط قاتل پدرش به دستش می رسد و این یک داستان تروریستی است

5- نه ! واقعیت اینه که پدر قریشی اصلن نمرده و این یک داستان ساختگی توسط مادر اوست

6- این داستان وجود خارجی نداره

7-این داستان وجود خارجی دارد ولی آن را جان آپداک نوشته

8- برای پی بردن به اسرار این داستان پیشنهاد می شه که کلید آن را از نشر مروارید تهیه کنید

به نفر اولی که راز گشایی کند هیچ جایزه ایی داده نمی شود

چون این فقط یک معرفی کتاب است و جنبه دیگری ندارد

کات

2009-07-30T15:16:00.001+04:30

پرارین حاجی زاده

قیچی از توی داستان بریدت ، اندازه قدت سفید شد ، حالا هر بار هر طور که دوست داشته باشم می چسبانمت جای قبل و دوباره قیچی می کنم

جاده عوض می شود

2009-07-30T15:15:00.001+04:30

پرارین حاجی زاده

پرده سفید را باد تکان می داد و با هر بار عقب رفتنش ساعت روبه روی پنجره را می دیدم ، حالا ساعت 12 ظهر بود ، وقتش رسیده بود ، 1 2 3 تا 60 که می شمردم پیدایش می شد
سایه اش را پشت پرده می دیدم ، دامن پف داری می پوشید ، تقریبن تا بالای زانوهایش ، رنگش را نمی دیدم ، خودم قهو ه ایی انتخابش کردم ، همیشه سه دور کنار پنجره می چرخید ، یک پایش را روی زمین می گذاشت و پنجه های پای دیگرش را به پهلوی زانویش می چسباند و دو طرف دامنش را با دست هایش می گرفت و سه دور می چرخید
سایه یک دستش از پشت پرده پیدا شد ، دستش را شبیه به قو درست کرد و از کنار گوشش موج دار قو را به رقص در آورد و تا کمرش پیش برد ، حالا نصف بدنش کاملن توی کادر بود و یک طرف دامنش را محکم چسبیده بود ، یک پایش را صاف کرده بود و پای دیگرش را به صورت اریب دنبالش می کشید ، حالا پنجه های پای اریبش را به پهلوی زانویش چسباند و سه بار چرخید و پشت به من روی یک صندلی لهستانی نشست ، حدس زدم صندلی ، یک صندلی لهستانی باشد ، قهو ه ایی رنگ که با تکان های مکررش جر جر می کند ، دست هایش را پشت گردنش برد و موهایش را پشت صندلی انداخت ، احتمالن موهایش موج دار بود ، وقتی دست هایش را بالا می برد ، سایه اش روی پرده حالت قویی می شد که می خواهد داخل موج ها فرو رود
حالا دست هایش را توی هم فرو کرده بود و پشت موهایش جا داده بود ، کف دست هایش به سمت من بود اگر این پرده لعنتی نبود ، می توانستم ببینمشان ، حتی این تلسکوپ هم کمکی نمی کند ، از کف دست هایش می فهمیدم چشم هایش چه رنگی است یا چند حلقه دور قرنیه اش می چرخد
باد همیشه این پرده لعنتی را تا نصفه ایی که ساعت مشخص بود کنار می کشید
نصفه او همیشه مه دار بود ، امروز سر حال نبود، نت هایش را نیاورد ، همیشه یک بغل کاغذ را می گذاشت روی یک ، یک ، یک ، اووم ، گمان یک پیانوی دیواری بود، لبه قهو ه ایی اش که شبیه به میز کهنه ایی بود ، گاهی از گوشه پرده مشخص می شد و دوباره محو می شد ، من پنجره را باز تر می کردم تا صدای پیانو زدنش را بشنوم ، گوش هایم را تیز می کردم ولی صدای ماشین ها هیچ گاه نمی گذاشت
دست هایش را مثل یک قو پایین می آورد تا کنار کمرش ، بعد جمع می کردشان جلویش و همراهش شانه ها و کمرش تاب می خورد بعد از آن ، من دیگر دست هایش را نمی دیدم
دست هایش را از پشت موهایش جدا کرد ، فکر کردم چیزی می خورد پرده به سمت ساعت تکانی خورد ، وقتی برگشت انتهای پیانو یک فنجان قهوه به پهلو روی نعلبکی قرار داشت، دهانه اش به سمت من بود ، هیچ وقت انتظار چنین چیزی را نداشتم تلسکوپ را همیشه آماده دیدن خودش کرده بودم ، متمرکزاش کردم روی دهانه فنجان
همین امروز بود ، آمد روبه روی پنجره ، پرده را کاملن کشید ، هنوز صورت و تنه اش مه آلود بود ،از راهرو گذشت ، گمانم می خواست برای اولین بار جایی برود ، در را که باز کرد ، وسط یک جاده بود ، روبه رویش پنجره ایی سبز شده بود که به هیچ کجا متصل نبود ، یک صندلی لهستانی هم به رنگ قهوه ایی وسط جاده قرار داشت ، نت هایش توی دستش بود ، درست همان شکلی بودند که فکر می کردم ، نشست روی صندلی پشت به من ، صدای کشیده شدن ترمز را شنیدم نت ها همه قرمز شده بودند و صندلی لهستانی خرد ، موهای موج دارش روی صورت اش را پوشانده بود ، کف دست هایش سرخ و خیس بود ، ساعت بزرگ و سفید روبه رویش 2 بعد از ظهر را نشان می داد
سایه دستش را دیدم می خواست پرده را بکشد ، وقتش شده بود ، تلسکوپ مثل سنگ توی دستم سرد بود و قلبم تند تند می زد ، پرده را کشید دو تا قرنیه سفید که نمی دانستم دقیقن کجا را نگاه می کنند توی دو نا چشم بزرگ می لرزید ، موهایش درست همان طور که گمان می کردم موج دار بود و دو سمت صورتش را گرفته بود ، با دست هایش دو طرف دامنش را محکم چسبیده بود ، پشت سرش میز قهوه ای کهنه ایی به دیوار تکیه داد بود که حالا تمام قد می دیدمش
نا خودآگاه دستم را بالا بردم و برایش دست تکان دادم
لب هایش کش آمد و لبخند زد ، حالا حس کردم دستم را می بیند
نت ها از دست هایش لیز خورد ، برگ های سفیدی از پنجره آرام آرام فرو ریخت ، ناگهان از گوشه چشم هایش ساعت را نگاه کردم 2.05 بعد از ظهر بود ، پایین پنجره رد اتوبوس را روی خط های بریل دیدم که حالا به انتهای کوچه رسیده بود

دوئل

2009-07-30T15:14:00.001+04:30

پرارین حاجی زاده

با پاهایش دارد لگد می زند و با دست هایش مشت ، گوش هایم را تیز می کنم
- من دارم دنیا میام لعنتی !
کتاب را محکم می بندم ، مثل آن که بخواهم چیزی را دور کنم ، می گویم
- من نمی گذارم
- همین الانم دنیا آمده ام پس خودت را گول نزن
نوک مداد را گاز می زنم و تکه ای از چوبش را می کنم ، مزه اش شوراست و دندان هایم سیاه می شود ، تف اش می کنم و می گویم
- دنیا نمی یای تا ثبت نشوی چه کسی می گوید دنیا آمده ایی
دوباره با پاهایش محکم لگد می زند و می گوید
- همین که به ذهن یک نفر لگد بزنم یعنی دنیا آمده ام
سرم را با دو دستم محکم می گیرم ، دو طرفش را چنان فشار می دهم که حس می کنم الان است که شیره مغزم از دهنم بیرون بریزد
- زورت به سرم نمی رسد ، شاید هم ، من همین روزها تو را کشتم نگاه کن
دستم از زیر چانه ام لیز می خورد روی میز ، کتابدار چشم غره ایی می رود و می گوید : هیس
- قلمت را بردار ، خودت ذهنت را بشکاف ، من قرار است روی یکی از کاغذهای روغنی توی کلاسورت قرار بگیرم
عمرن ، همان جا باش تا تبدیل به یک حفره خاکستری شویی
- اگر مرا دنیا نیاوری تکه تکه می شوم و توی تمام حفره های خاکستری مغزت تزریق می شوم آن وقت همه به تو به چشم یک احمق نگاه می کنند
نگاهی به سالن انداختم ، همه سرشان پشت کتاب هایشان بود ، گمانم از پشت کتاب به من می خندیدند ، خودنویسم را برداشتم و گفتم تا به حال کسی را دنیا نیاوردم ، چه کار کنم ؟
- تو شروع کن بقیه اش با خودم
این طور شروع کردم

با پاهایش دارد لگد می زند و با دست هایش مشت ، گوش هایم را تیز می کنم
- من دارم دنیا می ایم لعنتی !
۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

خودنویسم را برداشتم و گفتم تا به حال کسی را دنیا نیاوردم ، چه کار کنم ؟
- تو شروع کن بقیه اش با خودم

- کجایی لعنتی
-
- چرا جوابم را نمی دی ، مگر خودت نگفتی بقیه اش با من !
با انگشت لیوان یک بار مصرف چایی را به طرفین تکان می دادم ، اول آرام ، یواش یواش ، تندش کردم تمام میز پر از چایی شد و نوشته ها آرام از روی کاغذ روغنی سر خوردن ، گفتم : خودت خواستی !
کتابدار به میزام نزدیک شد و محکم روی میز کوبید و گفت :
- این جا کتاب می خوانند اگر می خواهی با خودت حرف بزنی جای دیگری انتظارت را می کشد
خندیدم وگفتم : دوئل خوبی بود ، هر دو موفق شدیم

عکس

2009-07-30T15:13:00.001+04:30

پرارین حاجی زاده

قطره های خیسش از گونه های شیشه می گذرد

عکس من در عکس باران عکس می گیرد

و جاده نمناکش بر گونه های خیسم می چکد

شوریش را نمک نمک ، لب پنجره می گذارد

و شکاف لبم را می سوزاند

از شیار گردنم می گذرد

و بین جدار پنجره گم می شود

تق – تق باران محو می شود

دست هایم را پایین می آورم

لنز دوربین را پاک می کنم

دوباره تق تق

در حال دیگری آغاز می شود

یواشکی

2009-07-30T15:12:00.001+04:30

پرارین حاجی زاده

- الو
- سلام ، بفرمایید
- تلفن جواب دادنت ام آدمی نیست ، دیگه ! عینهو خودت
- چطور ؟
- اول باید بگی الو ، بعد من بگم سلام ، اون وقت تو باید بگی سلام
- به همه چیه آدم کار داری ! من هر جوری دوست داشته باشم ، حرف می زنم ،حالا ، حالت چطوره ؟ خوبی !
- آره ولی گویا تو بهتری !
- چطور !
- ببینم کنفرانس فردات درباره مسولیت مدنیه ، نه !
- تو از کجا فهمیدی ! خدایش آدمای بیکاری هستینا ، دائمن می چرخین ببینین کی چکار می کنه !
- نخیر بچه جون ، از اون جایی که امروز چند بار روی مطلب مسولیت مدنی توی سایت من کلیک کردی ، حدس زدم ، قرار مطلب من رو فردا قلمبه تحویل استادت بدی !
حس کرد صورتش گر گرفته ، گوشی رو از این دستش داد به اون دستش ، گوشش سرخ و گرم شده بود ، صدای جریان خون رو توش می شنید و مورمورش رو حس می کرد ، انگار یک سیب بزرگ توی گلوش گیر کرده بود ، صداش بالا نمی اومد ، خدا رو شکر کرد تلفن تصویری نیست به صفحه اول تحقیقش نگاهی انداخت " مسولیت مدنی ناشی از نقض حریم خصوصی و آزادی های فردی "
کاغذ را توی دستش مچاله کرد ِ، زانویش را به گوشی چسباند
- برو بابا ! من اصلن اینترنت ندارم
- خیله خوب بابا ، قاطی نکن ، هر چقدر دلت می خواد می تونی از دانش من بهره ببری ، فقط بالاش تشکر از راهنمایی های من رو فراموش نکن ، همین ! ، من باید برم ، ده دقیقه دیگه کنفرانس تکنولوژی و وسعت حقوق بشر شروع می شه
- بای !
تق
- خدافظ
چشم راستش می پرید ، سعی کرد چند تا نفس پیاپی بکشه ، رفت بالای سر کامپیوترش همه جا رو با دقت نگاه کرد و با دستش تمام گوشه هایش را لمس کرد ،" نکنه دوربین موربینی یک جایش چپونده باشه " ، رفت از توی اتاقش یک پتو آورد ، کشید روش ، از کچا فهمیده بود ، اصلن مهم نیست
0 تق 912 تق تق تق
- سلام ، خوبی ، آره ، آره ، سرعت اینترنتم پایین بود ، روی وب تو داشتم امتحانش می کردم ، حالا کلک مامور سیا شدی ، از کجا فهمیدی
- یک روز آقا گرگه می ره در خونه شنگول ، منگول ، می گه بچه ها در رو باز کنید منم مادرتون ، شنگول می گه : برو ، خر خودتی ، ما آیفون تصویری داریم ، خوب خنگه خدا، الان که زنگ زدی شماره تلفن ات افتاده ، وقتی هم می ای توی سایت شماره کامپیوترات می افته اصطلاحن ip
- آره ، آره متوجه ام ، منم می خواستم یه شماره انداز کامپیوتر بخرم ، بس خرت و پرت به کامپیوترام وصله از خیرش گذشتم
- کم مزخرف بگو دختر ! ، من باید برم سرم شلوغه ، بعدن بهت زنگ می زنم ، ok
گوشی رو گذاشت ، سوراخ های گوشی تلفن رو مشکوک نگاه می کرد

- اه ، سوراخ کردی این بلیط بدبخت رو ، چرا با خودکارت تیر بارونش می کنی ، توی سالن رامون نمی دنا
- من برم اون ور سالن پوسترای فیلم رو ببینم
- منم میام
- نه ! نه ! صندلیمون رو می گیران ، من زود میام
از صندلی های انتظار سالن سینما گذشت ، پشت به جمعیت ایستاد و به دو پوستر که به دیوار وصل بود خیره شد ، دور و برش رو نگاه کرد ، آرام دستش را توی دماغش چرخاند ، تنهایی ، گاهی نفس کشیدن را راحت تر می کند
همین که برگشت جمعیت نیشخند زنان نگاهش می کردند ، یک شی ء کوچک مثل چشم بالای پوستر ها در حال چرخش بود و روی دیوار مقابل تصویرش چند برابر هیکل خودش با چشم های باز و دماغ سرخ اشک می ریخت و با بغض نگاهش می کرد
سوراخ های گوشی بین دستش لرزید دیم دیم دیم دیم دیم
گوشی تلفن از دستش ول شد کف زمین شماره 0912 همراه با صدای خرد شدن تلفن و دیم دیم دیم محو شد

فلاش بک

2009-07-30T15:10:00.001+04:30

پرارین حاجی زاده

وضع مالیش خوب بود ، خوب که نه عالی بود ، یک شرکت واردات داشت ، خودش این طور گفته بود ، منم خیلی پیگیر نشدم ، می گفت یه هویی وضع مالیش از این رو به اون رو شده ، به خاطر پشتکارش ، نبوغش و مهارتش ، حالا توی رشته اش کسی شده و همه قبولش دارن
اولین بار که دیدمش به هم گفت :
- من گذشته ام رو مخفی نمی کنم ، قبل از این تو یه شرکت آبدارچی بودم ، زن ام مهرانه ، آره همین مثل تو بود ! موهاش مشکی بودن و بلند ، می بافتشون همین مثل تو ، می نداختشون دو طرفش ، سفید بود همین مثل تو ! چشاش چشاش رو خودم بستم !
اشک هاش رفتن توی ریشش و گم شدن ، چای داغ رو برداشت و یک قلپ خورد و سرفه ایی کرد و گفت :
- بارونی بود همین مثل الان ، دم در ایستاده بود ، هر شب همین موقع ها می اومد دم در ، همین ساعتا ، آره ! من همین ساعتا برمی گشتم ، اون روز از سر کوچه می دیدمش ، داشت دست تکون می داد ، بارون یه هویی تند شد ، سرم رو انداختم پایین و شروع کردم به دویدن ، فقط صدای ترمز رو شنیدم و یه صدای جیغ ، جرات نداشتم نگا کنم ، یه ماشین با سرعت از کنارم رد شد ، آب بارون پاهام رو خیس کرد ، نگا که کردم مهرانه جلویدر افتاده بود و آب بارون قرمز شده بود و می ریخت توی جو
سرفه ایی کردم و پام رو روی پای دیگه ام گذاشتم ، ناخن هام رو بدون این که بفهمم توی گوشتم فرو کرده بودم ، خواستم فضا رو عوض کنم ، ظرف شیرینی رو گرفتم جلوش ، گفتم : بفرمایید شیرینی !
اصلن نگاه نمی کرد ، چشم هاش روی گل های آبی پیراهنم خیره مونده بود
دست ها ش رو تو هم چفت کرد وگفت :
- رسوندمش بیمارستان ، فقط 150 هزارتومن می خواستن ! 150 هزارتومن ! باورت می شه ! به هر کی تونستم گفتم ، هیچ کسی نداد ، توی خیابون جیغ کشیدم ، جلوی هر کی رو تونستم گرفتم ، تمام شب جلوی همه ماشینا رو گرفتم ، وقتی برگشتم کف دستم خیس بارون و عرق بود ، گلای آبی پیرهنش سرخ شده بودن و چشاش یه جای نامعلومی رو نگا می کردن

موقعی از در خونه بیرون رفت مونده بودم چی جواب بدم ، از یک طرف نمی خواستم جواب مثبت بدم چون من خاطره ایی از مهرانه بودم ، از طرف دیگه وضع مالیش خوب بودم ومنم موقعیت بهتری نداشتم
قبول کردم ، همه چی عالی بود ، منم هر شب دم در خونه منتظرش می شدم و براش دست تکون می دادم ،دم در که می رسید یک دسته اسکناس کف دستم می ذاشت ومنم ذوق می کردم و هر روز گرون ترین مغازه ها و پاساژهای شهر رو گز می کردم
تا حالا این جا نیومده بودم ، از در پاساژ که رفتم تو ، دیدم جمعیتی وسط پاساژ حلقه زدن ، نزدیک شدم ، با دست کنارشون زدم و راهی باز کردم یک نفر نشسته بود کف زمین ، صورتش رو توی دست هاش قایم کرده بود و گریه می کرد ، چند زن هم کنارش ایستاده بودند و اشک می ریختند ، بعضی هم برایش روی کاپشن سیاهش که قسمت هایی ازش قرمز شده بود پول می ریختند ،
قلبم تند تند می زد توی عمرم ندیده بودم کسی این طوری اشک بریزه و زجه بزنه از بین هق هقش شنیدم که می گفت : زنم داره می میره ، فقط ۱۵۰ هزارتومن کم دارم
دست کردم توی جیبم و پولی در آوردم ،نزدیک شدم ، دستش را از روی صورتش برداشت که پول را بگیرد
هر دو مثل گچ سفید شدیم

یک فنجان داستان

همیشه بهار

لب خط جدایی ایستاده ای

سیب

درختِ خشک، می شود ، رنگ سیب خورد تبر زِ رنگ سیب ش فریب زند به گوش ، باغ ، سیبی سپید کشد نسیم بوی سیبی عجیب بهار هم نشست بر فرش باد زند به باغ، رنگِ سبزی غریب

" پرارین حاجی زاده

ریشه از تو!

چسبد به ساقت، ماهیانی سپید صبحگاه که میان آب می نهی پایت ریشه می زنند مویرگ هایت در دل دریا و در قلب ش می تپد ماهیانی سرخ که ریشه از تو می گیرند " پرارین حاجی زاده"

سپیده

بهار

ماه

قبر

لاک

فاصله

تو

صید

هرس

بودن

باور

چترهای ارغوانی

جای پارک

تاریک ترین بخش خانه

باران

احتمال

این تک بیت ها مرا تا به کجا برد

the morning star

ستاره صبح

خانه ما پی آ پی می لرزد

سلول های خاکستری بی چشم و رو

کله پاچه

قصه گل مگسو

روزی + روزگاری + امروز

روزی + روزگاری + دیروز

کات

جاده عوض می شود

دوئل

عکس

یواشکی

فلاش بک

درختِ خشک، می شود ، رنگ سیب

خورد تبر زِ رنگ سیب ش فریب

زند به گوش ، باغ ، سیبی سپید

کشد نسیم بوی سیبی عجیب

بهار هم نشست بر فرش باد

زند به باغ، رنگِ سبزی غریب

چسبد به ساقت، ماهیانی سپید

صبحگاه که میان آب می نهی پایت

ریشه می زنند مویرگ هایت در دل دریا

و در قلب ش می تپد ماهیانی سرخ که ریشه از تو می گیرند

" پرارین حاجی زاده"